ผลต่างระหว่างรุ่นของ "อุทยานแห่งชาติแม่เมย"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
(เก็บกวาด)
'''อุทยานแห่งชาติแม่เมย''' เป็น[[อุทยานแห่งชาติในประเทศไทย]] ในการดูแลของหน่วยงานกองอุทยานแห่งชาติ [[กรมป่าไม้]] กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งอยู่ที่ ตำบลแม่สอง [[อำเภอท่าสองยาง]] [[จังหวัดตาก]] บริเวณที่มีแม่น้ำเมยซึ่งกั้นระหว่าง[[ประเทศไทย]]และ[[ประเทศพม่า]] เป็นเขตด้านทิศตะวันตกเกือบ 50 กิโลเมตร โดยก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติตามพระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2542 มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 115,800 ไร่ หรือ 185.28 ตารางกิโลเมตร
 
==ลักษณะภูมิประเทศ==
ลักษณะภูมิประเทศของอุทยานแห่งชาติแม่เมย ส่วนมากเป็นภูเขาสลับซับซ้อนมีที่ราบน้อยมาก ความสูงเฉลี่ยที่ 680 เมตร จากระดับน้ำทะเล จุดสูงสุด 1,250 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ปกคลุมไปด้วยป่าไม้ที่ค่อนข้างสมบูรณ์ แต่ไม้ใหญ่มีน้อย ทั้งยังเป็นต้นน้ำของลำน้ำสำคัญอย่าง ลำน้ำแม่อุสุ ลำน้ำแม่สลิดหลวง และ[[แม่น้ำเมย]]<ref>[http://travel.sanook.com/อุทยานแห่งชาติแม่เมย-670501.html อุทยานแห่งชาติแม่เมย]</ref>
 
==ลักษณะภูมิอากาศ==
พื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่เมยได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ที่พัดจากทะเลอันดามัน ประกอบกับอยู่ในตำแหน่งด้านหน้าเขา ทำให้ได้รับลมมรสุมมากกว่าบริเวณอื่น มีฝนตกชุกเหมือนภาคใต้ฝั่งตะวันตก
*[[ฤดูฝน]] ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม - เดือนตุลาคม จะมีฝนตกชุกมากซึ่งไม่เหมาะสมต่อการท่องเที่ยว
*[[ฤดูร้อน]] อากาศค่อนข้างอบอุ่น
*[[ฤดูหนาว]] อากาศจะหนาวถึงหนาวจัด ซึ่งเป็นช่วงที่เหมาะแก่การรองเที่ยวชมทะเลหมอก และสภาพทิวทัศน์ทั่วไปเป็นอย่างมาก
 
==พืชพรรณและสัตว์ป่า==
พื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่เมยสามารถจำแนกสังคมพืชออกได้เป็น
ป่าดิบแล้ง พบตามหุบเขาทั่วไปในระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 300-700 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่จำพวก [[ตะเคียนหิน]] ตะแบก สมพง [[ชมพู่ป่า]] [[กระบาก]] ยาง รกฟ้า [[สมอพิเภก]] ฯลฯ พืชพื้นล่างเป็นพวก ไผ่ หวาย [[เฟิร์น]] เร่ว เป็นต้น
 
ป่าดิบชื้น จะพบในระดับสูงขึ้นมา โดยเฉพาะตามหุบเขาและริมห้วยในระดับความสูงจากน้ำทะเล 400-1,200 เมตร เป็นป่าทึบประกอบด้วย ยาง ตะเคียนหิน อบเชย มะไฟป่า อินทนิน [[ค้อ]] กระทุ่มน้ำ [[ลำพูป่า]] หรือ ลำแพนเขาฯลฯ พืชพื้นล่างเป็นพวกหวาย [[เต่าร้าง]] [[ไผ่สีสุก]] [[ไผ่หก]] ไผ่หนาม เฟิน [[ปรง]] และพืชในวงศ์ขิงข่า เป็นต้น
 
ป่าดิบเขา พบตามภูเขาในระดับความสูงจากน้ำทะเล 1,000 เมตรขึ้นไป พันธุ์ไม้ที่ขึ้นได้แก่ ก่อเดือย ก่อแป้น อบเชย ทะโล้ จำปีป่า ฯลฯ ป่าสนเขา ส่วนใหญ่ขึ้นเป็นหย่อมเล็กหย่อมน้อยในระดับความสูง700-1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล พันธุ์ไม้ที่ขึ้นได้แก่ [[สนสองใบ]] [[สนสามใบ]] และก่อชนิดต่างๆ
 
ป่าเบญจพรรณ โดยมากพบอยู่ริมห้วยและหุบเขาในระดับ 300-600 เมตรจากระดับน้ำทะเล พันธุ์ไม้ที่พบจำพวก [[สัก]] [[แดง (พรรณไม้)|แดง]] [[ประดู่]] [[มะค่าโมง]] [[มะค่าแต้]] [[ชิงชัน]] ขะเจ๊าะ [[เสลา]] ตีนนก [[โมกมัน]] ฯลฯ
 
ป่าเต็งรัง มักขึ้นอยู่บนเนินเขา ไหล่เขา และเชิงเขา โดยเฉพาะพื้นที่ที่มีหินโผล่ พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ [[เต็ง]] [[รัง]] [[เหียง]] พลวง ส้าน [[มะขามป้อม]] [[ยอป่า]] หรือ ยอเถื่อน สลักป่า ติ้ว แต้ว เป็นต้น
 
สัตว์ป่าในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่เมยมีจำนวนน้อย อันเป็นผลเนื่องมาจากการล่า การยิง และถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าถูกทำลาย สัตว์ที่หลงเหลืออยู่จะเป็นสัตว์ขนาดเล็ก สัตว์ใหญ่พบน้อยมาก ที่สามารถพบเห็นได้บ่อย เช่น [[เก้ง]] [[กระจง]] [[หมี]] [[หมูป่า]] [[ลิง]] [[ชะนี]] [[ค่าง]] [[ลิงลม]] [[อีเห็น]] [[ชะมด]] เม่น [[กระต่ายป่า]] [[กระรอก]] [[ไก่ป่า]] [[นกเงือก]] [[นกขุนทอง]] [[นกตะขาบทุ่ง]] หรือ นกขาบ [[นกกะรางหัวหงอก]] นกเขาเขียว [[งูเห่า]] [[งูจงอาง]] [[งูเหลือม]] [[งูสิง]] [[ตะกวด]] [[แย้]] [[กิ้งก่า]] ตะพาบน้ำ [[กบ]] [[เขียด]] เป็นต้น
 
 
== อ้างอิง ==
2,541

การแก้ไข