ผลต่างระหว่างรุ่นของ "พระเจ้าซอยุน"

ลบส่วนแปลผิด แก้ไม่ให้โดนแจ้งลบ ถ้าเพิ่มแล้วโดนแจ้งลบก็ช่วยไม่ได้นะคะ
ไม่มีความย่อการแก้ไข
ป้ายระบุ: แก้ไขจากอุปกรณ์เคลื่อนที่ แก้ไขจากเว็บสำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่
(ลบส่วนแปลผิด แก้ไม่ให้โดนแจ้งลบ ถ้าเพิ่มแล้วโดนแจ้งลบก็ช่วยไม่ได้นะคะ)
ป้ายระบุ: ทำกลับ
 
 
หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู ซะไกง์ และ ปี้นยะ แยกกันอย่างเป็นทางการ พระเจ้าซอยุน สวรรคตในปี ค.ศ. 1327 มีพระราชบุตร 4 พระองค์ เป็นพระราชโอรส 3 พระองค์ และ พระราชธิดาหนึ่งพระองค์ พระราชโอรสทั้งหมดของพระองค์ได้เป็นกษัตริย์แห่งซะไกง์ พระราชธิดาพระองค์เดียวของพระองค์เป็นพระราชมารดาของ [[พระเจ้าตะโดมินพญา|ตะโดมินพญา]] ผู้ก่อตั้ง [[อาณาจักรอังวะ]]
 
ตอนนี้พระเจ้าสีหตูพิจารณาอย่างเป็นทางการว่าพระองค์เป็นทายาทของกษัตริย์แห่งพุกาม พระอัครมเหสีของพระองค์คือพระนาง [[มิสออู]] พระราชธิดาของ [[พระเจ้านรสีหบดี|นรสีหบดี]] ที่สำคัญกว่านั้นพระองค์ได้สถาปนา [[พระเจ้าอูซะนาที่ 1 แห่งปี้นยะ|อูซะนา]] พระราชโอรสบุญธรรมของพระองค์ ซึ่งเป็นพระราชโอรสแท้ ๆ ของ [[พระเจ้ากะยอชวาแห่งพุกาม|กะยอชวา]] และ มิสออู เป็น [[ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง]] ของพระองค์ พระองค์ยังได้แต่งตั้ง [[พระเจ้าจะซวาที่ 1 แห่งปี้นยะ|จะซวา]] พระราชโอรสองค์แรกของพระองค์กับพระนางมิสออูเป็นเจ้าเมืองปีนแล<ref name=hy-1-371>Hmannan Vol. 1 2003: 371</ref>
 
The appointments did not go down well with Saw Yun, his eldest biological son by a commoner queen ([[Yadanabon of Pinya|Yadanabon]]). Saw Yun felt the throne was his. He agitated his father for a viceroyship in the north.<ref name=hy-1-374>Hmannan Vol. 1 2003: 374</ref> While Thihathu wavered, on 15 May 1315, Saw Yun took matters in his own hand, and left for [[Sagaing]] with a group of followers, a few miles west of Pinya, across the Irrawaddy.<ref name=hy-1-375>(Hmannan Vol. 1 2003: 375): 12th waxing of Nayon 677 [[Burmese calendar|ME]]</ref> Saw Yun found support in a sect of forest dwelling monks and their followers.<ref name=mha-77>Htin Aung 1967: 77</ref>
 
At first, Thihathu dismissed the 15-year-old's thinly veiled insurrection, and did not take any action. But Saw Yun continued to consolidate his support in the north, and fortified Sagaing with a brick wall, completed on 26 March 1316.<ref name=yt-1-161>Yazawin Thit Vol. 1 2012: 161, fn-3</ref> Even then, Thihathu's response was halfhearted. He sent two small expeditions, each led by Uzana and Kyawswa respectively, to retake the city. Both attempts failed. Thihathu, who never liked rivals even with his own brothers, now decided to leave his eldest biological son alone.<ref name=hy-1-375-376>Hmannan Vol. 1 2003: 375–376</ref> Saw Yun's position may also have been helped by an open rebellion in [[Taungoo|Toungoo]] (Taungoo) in 1317–18, and subsequent instabilities in [[Taungdwingyi|Taungdwin]].<ref name=yt-1-160>Yazawin Thit Vol. 1 2012: 160, fn#1</ref><ref name=hy-1-372>Hmannan Vol. 1 2003: 372</ref> Thihathu got both Toungoo and Taungdwin under control but essentially ceded control of northern Upper Burma to Saw Yun. For his part, Saw Yun never formally renounced his allegiance to his father. Thihathu had to be satisfied with the arrangement although he must have known that Pinya and Sagaing would become bitter rivals after his death.<ref name=mha-77/>
 
== อ้างอิง ==
ผู้ใช้นิรนาม