เปิดเมนูหลัก

การเปลี่ยนแปลง

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
| แบบอื่น = [[เจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ-16เอ็กซ์แอล]]<br />[[เอฟ-16 วิสต้า]]<br />[[มิตซูบิชิ เอฟ-2]]
}}
'''เอฟ-16 ไฟทิงฟอลคอน''' ({{lang-en|''F-16 Fighting Falcon''}}) เป็น[[เครื่องบินขับไล่]]หลากบทบาทที่เดิมที่ทีพัฒนาขึ้นโดยบริษัท[[General Dynamics]]เพื่อ[[กองทัพอากาศสหรัฐ]] มันถูกออกแบบให้เป็นเครื่องบินขับไล่ตอนกลางวันน้ำหนักเบา มันได้กลายมาเป็นเครื่องบินขับไล่ที่ประสบความสำเร็จ ความสามารถรอบตัวของมันเป็นเหตุผลหนักที่มันทำการตลาดได้เยี่ยมโดยมันถูกเลือกโดยกองทัพอากาศของ 25 ประเทศ<ref name="LM Morocco Sale">Lockheed Martin press release (8 June 2008). [http://www.lockheedmartin.com/news/press_releases/2008/060608ae_f16morocco.html "United States Government Awards Lockheed Martin Contract to Begin Production of Advanced F-16 Aircraft for Morocco"]. Retrieved 11 July 2008.</ref> เอฟ-16 เป็นโครงการเครื่องบินขับไล่พลังไอพ่นที่ใหญ่ที่สุดของฝั่งตะวันตกพร้อมด้วยการผลิตกว่า 4,400 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2519<ref name="LM Morocco Sale"/> ถึงแม้ว่ามันจะไม่ถูกซื้อโดยกองทัพอากาศสหรัฐอีกต่อไป รุ่นที่ก้าวหน้าก็ยังคงทำตลาดในหมู่ต่างประเทศได้ ในปีพ.ศ. 2536 เจเนรัล ไดนามิกส์ขายธุรกิจการผลิตเครื่องบินให้กับ[[ล็อกฮีด|บริษัทล็อกฮีด]]<ref>Rosenwald, Michael S. (updated 17 December 2007). [http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/12/16/AR2007121601522.html “Downside of Dominance? Popularity of Lockheed Martin's F-16 Makes Its F-35 Stealth Jet a Tough Sell”]. ''Washington Post''. Retrieved 11 July 2008.</ref> ซึ่งได้กลายมาเป็น[[ล็อกฮีด มาร์ติน]]หลังจากทำการรวมเข้ากับ[[มาร์ติน มาเรียทต้า]]ในปีพ.ศ. 2538<ref>Anon. (undated). [http://www.fundinguniverse.com/company-histories/Lockheed-Martin-Corporation-Company-History.html Company Histories – Lockheed Martin Corporation]. ''Funding Universe''. Retrieved 11 July 2008.</ref>
 
เอฟ-16 เป็นนักสู้กลางอากาศที่มีวัตกรรมมากมายรวมทั้งฝาครอบห้องนักบินที่โค้งมน คันบังคับแบบแท่งที่ทำให้งานต่อการควบคุมภายใต้แรงจี และที่นั่งที่เอนไปด้านหลังเพื่อลดแรงจีที่กระทำต่อนักบิน อาวุธมีทั้งปืนใหญ่[[เอ็ม61 วัลแคน]]และขีปนาวุธมากมาย 11 ตำบล มันยังเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกที่ถูกสร้างมาเพื่อทำการเลี้ยวแบบ 9 จีได้ มันมีอัตราการผลักต่อน้ำหนักที่ดีมาก ส่งผลให้มันมีพลังในการไต่ระดับและการเร่งที่ยอดเยี่ยมหากจำเป็น<ref name="AF_fact_sh">[http://web.archive.org/web/20051021154636/http://www.af.mil/factsheets/factsheet.asp?id=103 F-16 Fact Sheet], US Air Force, October 2007.</ref> แม้ว่าชื่อทางการของมันคือ"ไฟทิงฟอลคอน" แต่นักบินก็เรียกมันว่า'''ไวเปอร์''' (''Viper'') เนื่องมาจากมันคล้ายกับงูเห่าและตั้งชื่อตาม[[โคโลเนียล ไวเปอร์|ยานขับไล่]]ในซีรีส์ส''[[แบทเทิลสตาร์ กาแลคติก้า]]''<ref>[http://www.f-16.net/f-16_versions_article27.html F-16 Fighting Falcon, F16, or Viper?]</ref><ref>Peacock 1997, p. 100.</ref>
 
=== การแข่งขันในการต่อสู้ทางอากาศ ===
ปัจจัยทั้งสามค่อยๆ รวมกันเพื่อเปลี่ยนแอลดับบลิวเอฟให้กลายเป็นโครงการพัฒนาที่จริงจัง ขั้นแรก[[นาโต้]]ที่เป็นพันธมิตรทั้งสี่กับสหรัฐฯอย่าง เบลเยียม เดนมาร์ก เนเธอร์แลนด์ และนอร์เวย์ กำลังมองหาสิ่งที่จะมาแทนที่เอฟ-104จีที่เป็นแบบหนึ่งของ[[เอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์]] นอกจากนั้น พวกเขายังมองหาเครื่องบินที่อุตสหกรรมของพวกเขาสามารถผลิตได้ภายใต้ใบอนุญาต ในต้นปีพ.ศ. 2517 พวกเขาได้รับข้อตกลงกับสหรัฐฯ ว่าหากกองทัพอากาศสหรัฐสั่งซื้อแอลดับบลิวเอฟที่ชนะ พวกเขาก็ต้องสั่งซื้อมันเช่นกัน ขั้นที่สองในขณะที่กองทัพอากาศสหรัฐไม่ได้สนใจเฉพาะเครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศเท่านั้น พวกเขาเริ่มต้องการแทนที่[[เอฟ-105 ธันเดอร์ชิฟ]] ขั้นที่สามสภาคองเกรสของสหรัฐฯ อยากที่จะได้เครื่องบินขับไล่ที่ใช้ได้ทั้งกองทัพอากาศและกองทัพเรือ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2517 สภาคองเกรสเปลี่ยนการให้ทุนสำหรับโครงการวีเอฟเอเอ็กซ์ของกองทัพเรือไปให้กับโครงการเอ็นเอซีเอฟแทน ซึ่งเน้นการดัดแปลงเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดทางน้ำแบบแอลดับบลิวเอฟ ความต้องการเหล่านี้สัมพันธ์กัน แต่การตั้งเวลาในการจัดซื้อนั้นจำกัดโดยพันธมิตรทั้งสี่ประเทศ ผู้ที่ก่อตั้ง"กลุ่มโครงการเครื่องบินขับไล่นานาชาติ"หรือ"เอ็มเอฟพีจี" (''Multinational Fighter Program Group, MFPG'') และรีบเร่งสำหรับการตัดสินใจของสหรัฐฯ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2517 กองทัพอากาศสหรัฐได้ประกาศแอลดับบลิวเอฟที่ชนะในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 แต่การตัดสินใจยืดออกไปจนถึงปีใหม่ และการทดสอบก็ถูกเร่ง เพื่อสะท้อนสิ่งใหม่นี้ความตั้งใจในการจัดซื้อเครื่องบินใหม่จึงจริงจังมากขึ้น พร้อมกับการกำนหดกำหนดเป้าหมายใหม่ให้เป็นเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด โครงการแอลดับบลิวเอฟกลายเป็นการแข่งขันในการต่อสู้ทางอากาศหรือเอซีเอฟ (''Air Combat Fighter, ACF'') ที่ประกาศโดยรัญมนตรีกระทรวงกลาโหมของสหรัฐฯ เจมส์ อาร์. เชลซิงเกอร์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2517 เชลซิงเกอร์ยังเปิดเผยว่าเอซีเอฟลำใดๆ ก็ตามจะทำเพื่อเครื่องบินที่นอกเหนือจากเอฟ-15 ซึ่งเป็นการยุติฝ่ายค้านของแอลดับบลิวเอฟ<ref>Richardson 1990, p. 14.</ref><ref>Peacock 1997, pp. 12–13.</ref><ref name="YF-16">Anon. [http://www.f-16.net/f-16_versions_article25.html “YF-16 : The Birth of a Fighter.”] ''F-16.net''. Retrieved: 13 June 2008.</ref>
 
เอซีเอฟยักได้เพิ่มเสาหลักให้กับเจเนรัล ไดนามิกส์และนอทร์ทธรอฟเพราะว่ามันเป็นผู้เข้าแข่งขันที่มีความตั้งใจในการทำกำไรงาม สิ่งเหล่านี้คือ[[ดัซโซลท์ มิราจ เอฟ1|มิราจ เอฟ1เอ็ม-53]]ของ[[ดัซโซลท์ เอวิเอชั่น]] [[เซเปแคท จากัวร์]] และ[[ซ้าบ 37 วิกเก้น|ซ้าบ วิกเก้น]]ที่พัฒนาเป็นซ้าบ 37อี ยูโรไฟเตอร์ (ซึ่งไม่ใช่แบบเดียวกับ[[ยูโรไฟต์เตอร์ ไทฟูน]]) นอร์ทธรอฟยังได้เสนออีกแบบหนึ่งคือพี-530 คอบรา ซึ่งคล้ายคลึงกับวายเอฟ-17 อย่างมาก จากัวร์และคอบราถูกยกเลิกโดยเอ็มเอฟพีจี ทำให้แบบของยุโรปสองแบบและแอลดับบลิวเอฟของสหรัฐฯ อีกสองแบบเป็นผู้เข้าแข่งขันที่เหลือ ในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2517 กองทัพอากาศสหรัฐได้ยืนยันแผนที่จะสั่งซื้อเอซีเอฟที่ชนะเพื่อเพิ่มมันเข้าไปในฝูงบินยุทธวิธีห้าฝูงบิน เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2518 รัฐมนตรีกองทัพอากาศจอห์น แอล. แมคลูคัสได้ประกาศว่าวายเอฟ-16 ได้รับเลือกให้เป็นผู้ชนะในการแข่งขันเอซีเอฟ<ref>Peacock 1997, pp. 13–16.</ref>
44

การแก้ไข