ผลต่างระหว่างรุ่นของ "กบิลพัสดุ์"

ไม่มีอ้างอิง
(สังเวชนียสถานที่แท้จริงอาจอยู่ที่ อัฟกานิสถาน)
(ไม่มีอ้างอิง)
ป้ายระบุ: ทำกลับ
 
[[ไฟล์:kapilavastu-easterngate.jpg|240px|thumb|right|ซากกรุงกบิลพัสด์[[ประเทศเนปาล]]]]
'''กบิลพัสดุ์''' ({{lang-pi|Kapilavatthu}} ''กปิลวัตถุ''; {{lang-sa|Kapilavastu}} ''กปิลวัสตุ''; {{lang-en|Kapilavastu}}) เป็นชื่อเมืองหลวงของแคว้น[[แคว้นสักกะ]] เป็นเมืองของ[[พระเจ้าสุทโธทนะ]]ผู้เป็นพระราชบิดาของ[[เจ้าชายสิทธัตถะ]]ซึ่งต่อมาได้ตรัสรู้เป็น[[พระพุทธเจ้าพระโคตมพุทธเจ้า]] เป็นเมืองที่[[พระพุทธเจ้า]]ทรงเจริญเติบโตพระชนม์และประทับอยู่จนกระทั่งพระชนมายุ 29 ปีพรรษา ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศ[[ประเทศเนปาล]] ติดชายแดนตอนเหนือประเทศ[[ประเทศอินเดีย]] ยังเหลือซากเมืองอยู่เป็นหลักฐาน และไม่ห่างจากเมืองนี้มี[[สังเวชนียสถาน]]ที่สำคัญคือสถานที่ประสูติของ[[พระพุทธเจ้า]]ซึ่งเรียกว่า[[ลุมพินีวัน]]ปรากฏอยู่ บริเวณลุมพินีมีวัดพุทธของ[[ประเทศไทย]]และของประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาอีกหลายวัด เป็นดินแดนที่พุทธศาสนิกชนทั่วโลกนิยมไปแสวงบุญกัน
 
''กบิลพัสดุ์'' แปลตามศัพท์ว่า "ที่อยู่ของกบิลดาบส"เพราะบริเวณที่ตั้งเมืองนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของ[[ดาบส]]ชื่อ ''กบิล'' พวกเจ้า[[ศากยะ]]ได้มาจับจองตั้งเป็นเมืองขึ้นและตั้งชื่อเมืองใหม่นี้ว่ากบิลพัสดุ์ เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่[[กบิลดาบส]]
ไม่มีหลักฐานทางโบราณคดีที่หนักแน่นว่าสถานที่ปัจจุบันที่ใช้เป็นสังเวชนียสถานเพื่ออุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและแสวงบุญของชาวพุทธนั้น
เป็นเมืองกบิลพัสดุ์จริงตามพระไตรปิฏก
 
เนื่องจากการค้นหาสังเวชนียสถานนั้นเริ่มต้นขึ้นในสมัยที่อินเดียถูกปกครองโดยอังกฤษ มีข้อสันนิษฐานที่น่าสนใจว่า กรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ใช้การเขียนชื่อเมืองตามภาษาท้องถิ่นว่า Kabil จึงมีความเป็นไปได้ว่า กรุงคาบูลนั้น คือเมืองกบิลพัสดุ์ ในสมัยพุทธกาล ประเทศอัฟกานิสถานอาจเป็นจุดกำเนิดพระพุทธศาสนาที่แท้จริง เนื่องจากค้นพบซากโบราณวัตถุที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาจำนวนมาก
 
== เมืองกบิลพัสดุ์ในปัจจุบัน ==
ในปี พ.ศ. 2442 นักโบราณคดีได้แกะรอยแนวที่ตั้งของเสา[[พระเจ้าอโศกมหาราช]] และตำนานการสร้างเมืองมาจนพบกับเมืองโบราณร้างชื่อ "ติเลาราโกต" อยู่ในตำแหน่งที่ตรงกับกรุงกบิลพัสดุ์ตามที่ระบุในเอกสารหลายฉบับ "อยู่ทางใต้ของเชิงเขาหิมาลัย 16 กิโลเมตร สวนลุมพินีวันห่างออกไป 35 กิโลเมตร ทางตะวันออก ทางตะวันตกมีลำน้ำสาขาของแม่น้ำคงคาไหลผ่าน"
 
หลักฐานจากการขุดค้นทางโบราณคดียืนยันว่ามีความเป็นเมืองโบราณตั้งแต่ก่อนพุทธกาลประมาณ 100 ปี และได้ความเจริญต่อเนื่องมาจนถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 7 ก่อนที่จะถูกทิ้งร้างไป
{{รายการอ้างอิง}}
{{เริ่มอ้างอิง}}
* [[พระธรรมกิตติวงศ์]] (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. 9 [[ราชบัณฑิต]], ''พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด '''คำวัด,''' '' [[วัดราชโอรสาราม]] กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
* ลักษณา จีระจันทร์, ''ตามรอยพระพุทธเจ้า'', แพรวสำนักพิมพ์, กรุงเทพฯ พ.ศ. 2549
{{จบอ้างอิง}}
{{แคว้นสักกะ}}
 
[[หมวดหมู่:เมืองในประเทศเนปาล]]
[[หมวดหมู่:เมืองสำคัญทางศาสนาพุทธ]]
[[หมวดหมู่:สถานที่แสวงบุญของชาวพุทธในดินแดนพุทธภูมิ]]