เปิดเมนูหลัก

การเปลี่ยนแปลง

1. พยัญชนะ "ข,ฆ" ในภาษาไทยและลาว-อีสานบางคำ ออกเสียงเป็น /h/ เช่น
*แขน = แหน
*ขน = หน
*ขา = หา
*ฆ่า = ฮ่า
*ไต = เต๋อ
*ใด,ไร,ไหร่,ไหน = เลอ
*ไร่นา = เฮ้อนา
 
*ผูก = พุ๊
*หยอก = เย๊าะ
*หมอก = เม๊าะ
*ดอกไม้ = เด๊าะไม้
*ศอก = เซ๊าะ
 
5. ภาษาผู้ไทใช้คำที่แสดงถึงการปฏิเสธว่า มี,หมี่ หรือเมื่อพูดเร็วก็จะออกเสียงเป็น มิ เช่นเดียวกับภาษาไทยโบราณ ภาษาจ้วง (bou,mi) และภาษาลื้อบางแห่ง เช่น
5) เอีย เป็น แอ เช่น เหี่ยว = แฮว, เขี้ยว = แห้ว, เหยี่ยว = แหลว, เตี้ย = แต๊, เขียว = แหว
6) สระเสียงสั้นในภาษาไทยบางคำกลายเป็นสระเสียงยาวในภาษาผู้ไท เช่น ลิง = ลีง, ก้อนหิน = มะขี้หีน, ผิงไฟ = ฝีงไฟ
7) อิ เป็น อึ เช่น กลิ่น = กึ้น คิด = คึด/ฮึด
8. คำเฉพาะถิ่น เป็นคำที่มีใช้เฉพาะในภาษาผู้ไท และอาจมีใช้ร่วมกับภาษาอื่นที่เคยมีวัฒนธรรมร่วมกัน เช่น
*ดวงตะวัน = ตะเง็น, โก๊
*ดวงเดือน = โต๊ต่าน, เดินเดิ๋น, ต๊อ
*ประตูหน้าต่าง = ปะตูบ่อง, ป่องเย่ม
*ขี้โม้ = ขี้จะหาว
*อุทานไม่พอใจ = เยอ! เยอะ!
*ไปโดยไม่หันกลับมา = ไปกิ่นๆ, ไปกี่ดี่ๆ
* สั้น = สั้น, กิด, ขิ้น,
*ยาว = ญาว, สาง
* ปิด = ปิด, อัด, ฮี, กึด, งับ
*เปิด = เปิด, ไข, อ้า
ผู้ใช้นิรนาม