เปิดเมนูหลัก

การเปลี่ยนแปลง

*ใคร = เพอ-ผู้เลอ
*ใด-ไร = เลอ
*ไย, ทำไม = คือ, เลอ (ภาษาลาวว่า "สัง")
___(ข้อ 7 เป็นต้นไปเป็นเพียงปลีกย่อย)___
 
3) อะ เป็น เอะ เช่น มัน (หัวมัน) = เม็น, มันแกว = เม็นเพา-โหเอ็น, มันเทศ = เม็นแกว
4) เอะ เป็น อิ เช่น เล่น=ดิ้น, เด็กน้อย=ดิกน้อย
5) เอีย เป็น แอ เช่น เหี่ยว = แห่แฮว, เขี้ยว = แห้ว, เหยี่ยว = แหลว, เตี้ย = แต๊, เขียว = แหว
6) สระเสียงสั้นในภาษาไทยบางคำกลายเป็นสระเสียงยาวในภาษาผู้ไท เช่น ลิง = ลีง, ก้อนหิน = มะขี้หีน, ผิงไฟ = ฝีงไฟ
8. คำเฉพาะถิ่น เป็นคำที่มีใช้เฉพาะในภาษาผู้ไท และอาจมีใช้ร่วมกับภาษาอื่นที่เคยมีวัฒนธรรมร่วมกัน เช่น
*ดวงตะวัน = ตะเง็น, โก๊
*ดวงเดือน = โต๊ต่าน, เดิน
*ประตูหน้าต่าง = ปะตูบ่อง, ป่องเอ้มเย่ม
*ขี้โม้ = ขี้จะหาว
*ขึ้นรา = ตึกเหนา
*น้ำหม่าข้าว,น้ำส่งกลิ่นเหม็นเน่า = น้ำโม๊ะ
*สวย = ซับ
*ตระหนี่,ขี้เหนียว = ขี้อีด,ขี้ถี่ คี่อีด, คี่ที
*ประหยัด = ติ้กไต้
*หัวเข่า = โหโค้ย
*ลูกอัณฑะ = มะขะหลำ
*ถ่านก่อไฟ = ก้อมี่
*พูดคุย,สนทนา = แอ่น
*เกลี้ยกล่อม = โญะ, เญ๊า
*หัน = ปิ่น (หันมา = ปิ่นมา)
*ย้ายข้าง = ว้าย (ภาษาลาวว่า อ่วย)
*อุทานไม่พอใจ = เยอ! เยอะ!
*ไปโดยไม่หันกลับมา = ไปกิ่นๆ, ไปกี่ดี่ๆ
* สั้น = สั้น, กิด, ขิ้น,
* ปิด = ปิด, อัด, ฮี, กึด, งับ
*เปิด = เปิด, ไข, อ้า
 
== อ้างอิง ==
ผู้ใช้นิรนาม