เปิดเมนูหลัก

การเปลี่ยนแปลง

เพิ่มขึ้น 4,078 ไบต์ ,  1 ปีที่แล้ว
ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
* เมื่อมีสระเสียงสั้น พยางค์ประกอบด้วยพยัญชนะต้น สระ, วรรณยุกต์ และพยัญชนะตัวสะกด
 
== ลักษณะเด่นของภาษาผู้ไท ==
1. พยัญชนะ "ข" ในภาษาไทยและลาว-อีสานบางคำ ออกเสียงเป็น "ห" เช่น
ลักษณะเด่นอื่น ๆ ของภาษาผู้ไท มีดังนี้
แขน = แหน
ขา = หา
เข็ม = เห็ม
เข้า = เห้า
ข้าว = เห้า
ขาด = หาด
ขัน = หัน (ขันน็อต,ไก่ขัน)
ขอด (มัด) = หอด
เขี้ยว (ฟัน) = แห้ว
ขัดข้อง (ยุ่งเหยิง) = ห้อง
ของ = หอง
ขึ้น = หึ้น
เขียง = เหง
ข้อมือ,ข้อเท้า = ห้อมือ, ห้อตีน
 
2. สระ "ใ" ในภาษาไทยจำนวน 15 คำ (อีก 4 คำ คือ ใฝ่,ใคร่,หลงใหล,ใช่ ไม่มีในภาษาผู้ไท ส่วนคำว่า ใส ใช้เหมือนกันกับภาษาไทย) ออกเสียงเป็น "เออ" และสระ "ไ" บางคำก็ออกเสียงเป็น "เออ" เช่น
*เสียงท้ายคำถาม
ใหญ่ = เหญ่อ
** เผอ, ผิเหลอ, ผะเหลอ = อะไร
ใหม่ = เหม่อ
*: "ผะเหลอนี่หน่า" = นี่คืออะไร
ให้ = เห้อ
*: "เว้าผะเหลอว่ะ" = พูดอะไรน่ะ
ลูกสะใภ้ = ลุเภ้อ
*: "จักผะเหลอ" = ไม่รู้อะไร
ใจ = เจอ,หูเจอ
** เพ่อ, ผู้เล่อ = ใคร
ใช้ = เซ้อ
*: "แม้ล่ะไป๋เย่มเพ่อ" = แม่จะไปเยี่ยมใคร
ใด,ไร = เลอ
*: "ผู้เล่อล่ะไป๋กับข้อยแด่" = ใครจะไปกับผมบ้าง
ใส่ = เส่อ
** ซิเล่อ,เนอะเห่อ,ม่องเล่อ = ที่ไหน
ใคร = เพอ
*: "เพิ้น ล่ะ ไป๋ ซิ เล่อ" = เขาจะไปไหน
ใบ = เบอ
*: "เจ้ายู่ม่องเล่อหว่ะ" = คุณอยู่ที่ไหนน่ะ
ใต้ =เต้อ
** มิ = ไม่
ใบ้ = เบ้อ
*: "ไป๋ฮึมิไป๋" = ไปหรือไม่ไป
ใย = เยอ
*: "มิได้" = ไม่ได้,ไม่มี
ไหม (ปรับ) = เหมอ
* สระประสมในภาษาไทยถิ่นอื่น มักเป็นสระเดี่ยวในภาษาผู้ไท
ตะไคร, หัวสิงไค = โหซิเคอ
** สระ เอีย เป็น เอ
ไต = เตอ
*: กระเทียม - กะเท่ม
 
*: โรงเรียน - โฮงเฮน,โลงเลน
3. ภาษาผู้ไทใช้แต่เพียงสระเดี่ยว ไม่มีสระผสม เช่นเดียวกับภาษาลื้อ ไตขืน ไทใหญ่ เช่น
** สระ เอือ เป็น เออ
ผัว = โผ
*: น้ำเชื่อม - นั้มเซิ้ม
ห้วย = โห้ย
*: ใส่เสื้อ - เส่อเส้อ
ตัว = ตัว
** สระ อัว เป็น โอ
ชั่ว = โซ่
*: กล้วย - โก๊ย
เมีย = เม
** สระใอ (ไม้ม้วน) ในภาษาไทกลาง เมื่อพูดในภาษาผู้ไท มักออกเสียงสระเออ ดังนี้
เมี่ยง = เม่ง
*: ใหม่-เหม่อ
เขี่ย = เขว่
*: ใส่-เส่อ
เขียด = เขวด
*: หัวใจ-โหเจ๋อ
เขียน = เขน
*: ใกล้-เข้อ, เก้อ
เกวียน = เกน
*: แกงมะเขือใส่เนื้อเสือ กินบนเรือ เพื่อกลับบ้าน-แก่งมะเข๋อเส่อเน๊อเส๋อ กิ๋นเทิ่งเฮ่อ เพ้อเม่อเฮิ่น
เรียน = เฮน
** สระไอ (ไม้มลาย) ในภาษาไทยกลาง จะออกเสียง จัตวา (+)ในสำเนียงภูไท ดังนี้
เลี้ยว = เล้ว
*: ไป-ไป๋,
มะเขือ = มะเขอ
* ข บางคำจะออกเสียงเป็น ห, ค บางคำจะออกเสียงเป็น ฮ ดังนี้
เรือ = เฮอ
** เข้า-เห้า, ขาด - ฮ่าด, ข้อ - ห๊อ
เหงื่อ = เห่อ
** คนห้าคนฆ่าคนห้าคน-ค่นห้าค่นห้าค่นห้าค่น
ชวน = โซน, โซ
* คำที่สะกดด้วย -อก จะออกเสียงสระเอาะ (เสียงสั้น) ดังนี้
 
** นอก-เน้าะ, จอก-เจ้าะ, คอก-เค่าะ, ปลอก-เป๊าะ
4. คำที่ใช้สระเสียงยาวแล้วสะกดด้วย "ก" จะเปลี่ยนเป็นสระเสียงสั้น ไม่ออกเสียง "ก" เช่นเดียวกับภาษาไทถิ่นใต้ฝั่งตะวันตก และภาษาไทดำ ไทขาว พวน เช่น
ลูก = ลุ
บอก = เบ๊าะ
แตก = แต๊ะ
ตอก = เต๊าะ
ลอก = เลาะ, ลู่น
หนอก = เนาะ
ยาก = ญะ
ฟาก = ฟะ
หลีก = ลิ
ปีก = ปิ๊
หาก =หะ
กาก=ก๊ะ
อยาก = เยอะ
เลือก = เลอะ
น้ำเมือก = น้ำเมอะ
น้ำมูก = ขี้มุ
ผูก = พุ
 
5. ภาษาผู้ไทใช้คำที่แสดงถึงการปฏิเสธว่า มี,หมี่ หรือเมื่อพูดเร็วก็จะออกเสียงเป็น มิ เช่นเดียวกับภาษาไทยโบราณ ภาษาจ้วง (bou,mi) และภาษาลื้อบางแห่ง เช่น
ไม่ได้ = มีได้
ไม่บอก = มีเบ๊าะ
ไม่รู้ = มีฮู้, มีฮู้จัก,มีจัก,จักแล้
ไม่เห็น = มีเห็น
ไม่พูดไม่จา = มีเว้ามีจา
 
6. คำที่วางท้ายประโยคคำถาม คือคำว่าอะไร,ทำไม,ไหน,ใคร,ใด-ไร,จะใช้แตกต่างจากภาษาไทยดังนี้
อะไร = ผะเหลอ,ผิเหลอ,อันเลอ
ทำไม = เอ็ดเผอ
ไหน = ซิเลอ,สะเลอ,เนอเหอ
ใคร = เพอ-ผู้เลอ
ใด-ไร = เลอ
 
7. บางคำมีการออกเสียงต่างจากภาษาไทย ดังนี้
1) ค เป็น ซ เช่น คง = ซง, ครก = ซก
2) ด เป็น ล เช่น ใด = เลอ, สะดุ้ง (เครื่องมือหาปลาชนิดหนึ่ง) = จะลุ่ง
3) อะ เป็น เอะ เช่น มัน (หัวมัน) = เม็น
4) เอะ เป็น อิ เช่น เล่น=ดิ้น, เด็กน้อย=ดิกน้อย
5) เอีย เป็น แอ เช่น เหี่ยว = แห่ว, เขี้ยว = แห้ว เหยี่ยว = แหลว
6) สระเสียงสั้นในภาษาไทยบางคำกลายเป็นสระเสียงยาวในภาษาผู้ไท เช่น ลิง = ลีง, ก้อนหิน = มะขี้หีน ผิงไฟ = ฝีงไฟ
8. คำเฉพาะถิ่น เป็นคำที่มีใช้เฉพาะในภาษาผู้ไท และอาจมีใช้ร่วมกับภาษาอื่นที่เคยมีวัฒนธรรมร่วมกัน เช่น
ดวงตะวัน = ตะเง็น, ขี้ตะเง็น
ดวงเดือน = โต๊ต่าน, เดิน
ประตูหน้าต่าง = ปะตูบ่อง, ป่องเอ้ม
ขี้โม้ = ขี้จะหาว
ขึ้นรา = ตึกเหนา
น้ำหม่าข้าว, น้ำส่งกลิ่นเหม็นเน่า = น้ำโม๊ะ
สวย = ซับ
หัวเข่า = โหโค้ย
ลูกอัณฑะ = มะขะหลำ
หัวใจ = มะหูเจอ,หูเจอ
ตาตุ่ม = ปอเผอะ,ปอมเผอะ
ท้ายทอย = ง้อนด้น
เอว = โซ่ง, กะโท้ย,แอว
พูดคุย, สนทนา = แอ่น
เกลี้ยกล่อม = โญะ
หัน = ปิ่น (หันมา = ปิ่นมา)
ย้ายข้าง = ว้าย (ภาษาลาวว่า อ่วย)
ขอร้อง,วิงวอน = แอ่ว
กันนักกันหนา = กะดักกะด้อ
มาก,ยิ่ง = แฮง,กะดักกะด้อ-กะด้อ,หลาย
จริง = เพิ้ง,แท้
นึกว่า = ตื่อหวะ, กะเด๋วหวะ, เด๋วหวะ
พะวงใจ = ง้อ,คึดง้อ
อุทานไม่พอใจ = เยอ! เยอะ!
ไปโดยไม่หันกลับมา = ไปกิ่นๆ, ไปกี่ดี่ๆ
 
== อ้างอิง ==
ผู้ใช้นิรนาม