ผลต่างระหว่างรุ่นของ "มาเลเซียเชื้อสายไทย"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
|rels= ส่วนมากนับถือ[[พระพุทธศาสนา]][[นิกายเถรวาท]] บางส่วนนับถือ[[ศาสนาอิสลาม]]
}}
'''ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทย''' หรือ'''ชาวสยาม'''(นิยมเรียกในมาเลเซีย)เป็นชาวไทยถิ่นใต้ที่อาศัยอยู่พื้นที่แถบนี้มาช้านาน โดยการเข้ามาเรื่อยๆ พอนานเข้าก็กลายเป็นชนกลุ่มหนึ่งในรัฐไทรบุรี ปะลิส กลันตัน ทางตอนเหนือของรัฐเประ และมีจำนวนหนึ่งอาศัยในปีนัง โดยบางส่วนได้ผสมกลมกลืนกับชนพื้นเมืองแถบนี้ด้วย ภายหลังการเสียยกดินแดนส่วนนี้แก่[[อังกฤษ]] ชาวไทยกลุ่มนี้จึงเป็นสิ่งตกค้างในประเทศมาเลเซียจนถึงปัจจุบัน แต่ชาวไทยในประเทศมาเลเซียนี้ก็ยังรักษาประเพณีวัฒนธรรมของไทยในอดีตไว้ได้อย่างดี รวมถึงภาษา และศาสนาที่เป็นเอกลักษณ์ที่แตกต่างกับ[[ชาวมลายู]]ทั่วไป
 
== ประวัติ ==
'''ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทย'''เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีเชื้อสายเดียวกับ[[ไทยสยาม|ชาวไทย]]ในประเทศไทยโดยเชื่อกันว่าอพยพเข้าสู่ดินแดนมลายูตั้งแต่ 300-500 ปีมาแล้ว โดยเป็นช่วงที่ไทยยาตราทัพล่าอาณานิคมไปยึด[[ปาหัง]] ผู้ที่ติดตามกองทัพสยามจึงเข้าไปอยู่อย่างกระจัดกระจาย โดยในสมัย[[พระบรมไตรโลกนาถ]] แห่งกรุงศรีอยุธยาตั้งเมืองชัยนครขึ้นใหม่ เมื่อไทยยกไปตี[[มะละกา]]ระหว่าง [[พ.ศ. 1998]]-[[พ.ศ. 2003|2003]] จึงเรียกว่าเมือง[[รัฐเกดะห์|ไชยบุรี]]และมีราษฎรทางหัวเมืองเหนืออพยพมาอยู่กันมาก จึงออกเสียงแบบสำเนียงเหนือเป็นไซบุรี ต่อมาปี [[พ.ศ. 2067]] เมืองไชยบุรีได้ตกเป็นเมืองขึ้นของอาเจะห์ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะสุมาตรา ประชากรจึงได้หันไปนับถือ[[ศาสนาอิสลาม]]เป็นจำนวนมาก แต่ก็ยังมีคนที่นับถือศาสนาพุทธจำนวนมากเช่นเดียวกัน ต่อมาในสมัย[[สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง]]ในราว [[พ.ศ. 2173]] จึงได้เมืองไชยบุรีกลับมาตามเดิม ช่วงรัตนโกสินทร์ตอนต้นก็ยังเขียนชื่อเป็นไซบุรีอยู่ ภายหลังจึงเขียนเป็น ไทรบุรี
 
===ยุคล่าอาณานิคม===
ในสมัยยุคล่าอาณานิคม เพื่อรักษาเอกราชชนชั้นปกครองไทยถูกบังคับให้ได้ยอมเซ็นสนธิสัญญายก[[ไทรบุรี]] [[ปะลิส]] [[กลันตัน]] [[ตรังกานู]] [[รัฐเประ|เประ]]ตอนบนให้[[สหราชอาณาจักร]] ในวันที่ [[10 มีนาคม]] [[พ.ศ. 2451]] หรือเมื่อ 100 ปีก่อน คิดเป็นพื้นที่ที่เสียในครั้งที่ 13 ประมาณ 52,100 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันคนไทยที่นับถือศาสนาพุทธยังมีอิสระภาพในการคงรักษาประเพณีและวัฒนธรรมเอาไว้อย่างเหนียวแน่น มีโรงเรียนสอนภาษาไทยและ[[พระพุทธศาสนา]]
โดยประเทศไทยเสียดินแดนดังกล่าว แต่ชาวไทยในหัวเมืองมลายูทั้ง 4 เมือง ยังคงตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่นนับตั้งแต่อังกฤษยึดครองมาเลเซียจนกระทั่งมาเลเซียได้รับเอกราชจนถึงปัจจุบันโดยเฉพาะในเกดะห์มี 11 เขต 27 หมู่บ้าน มีวัด 50 วัดมีชาวไทยไม่ต่ำกว่า 50,000 คน
 
ผู้ใช้นิรนาม