ผลต่างระหว่างรุ่นของ "สงครามอ่าว"

เพิ่มขึ้น 2,063 ไบต์ ,  8 ปีที่แล้ว
{{Main|ทางหลวงมรณะ}}
 
ในคืนของระหว่างวันที่[[ 26-27 กุมภาพันธ์]] [[พ.ศ. 2534]] กองกำลังอิรักที่พ่ายแพ้กำลังบางส่วนเริ่มล่าถอยออกจากคูเวตโดยใช้ทางหลวงสายหลักทางเหนือของ[[อัล จาห์รา]]จาห์ราโดยเป็นแถวขบวนรถทั้งสิ้นมียานพาหนะประมาณ 1,400 คัน เครื่องบินลาดตระเวน[[นอร์ทธรอป กรัมแมน อี-8 จอยท์สตาร์ส|อี-8 จอยท์สตาร์ส]]ลำหนึ่งได้ตรวจพบกองที่กำลังดังกล่าวลาดตระเวนก็พบกับขบวนทหารอิรักเข้าและส่งข้อมูลให้กับไปยังศูนย์ปฏิบัติการทางอากาศในริยาดห์ประเทศซาอุดิอาระเบีย<ref>{{cite web|author=John Pike |url=http://www.globalsecurity.org/intell/systems/jstars-back.htm |title=E-8 Joint-DEATH STAR [JSTARS&#93; |publisher=Globalsecurity.org |accessdate=18 March 2010}}</ref> เครื่องบินของ[[กองทัพอากาศสหรัฐ|กองทัพอากาศ]]และ[[กองทัพเรือสหรัฐ]]ได้เข้าติดตามและทำลายต่อมาขบวนรถ ด้วยการทิ้งระเบิดใส่เป็นเวลาหลายชั่วโมง เนื่องจากว่าการดังกล่าวพร้อมทหารที่กำลังล่าถอยก็ถูกโจมตีมากจากอากาศยานปีกนิ่ง ผลที่บินในระดับสูงตามมาคือซากรถและถนนยาว จึงทำให้ทหารอิรักไม่60 กิโลเมตรที่มีโอกาสในการยอมจำนน{{Citationชื่อว่า needed|date=Aprilทางหลวงมรณะ 2009}}
 
ชัค ฮอร์เนอร์ ผู้บัญชาการปฏิบัติการทางอากาศของสหรัฐและกองกำลังผสมได้เขียนบันทึกไว้ว่า
{{quote|[เมื่อถึงวันที่ 26 กุมภาพันธ์] ทหารอิรักสูญเสียขวัญกำลังใจและเริ่มล่าถอยออกจากคูเวต แต่กองกำลังทางอากาศได้หยุดขบวนรถของกองทัพอิรักและพวกปล้นสะดมจากการหนีไปยังบาสรา พวกสื่อเรียกเหตุการณ์นี้ว่า "ทางหลวงมรณะ" แน่นอนว่ามีพาหนะถูกทำลายเป็นจำนวนมาก แต่ไม่ได้มีผู้เสียชีวิตมากนัก พวกเขารู้ว่าต้องกระจายตัวออกไปตามทะเลทรายตอนที่เครื่องบินของเราทำการโจมตี กระนั้นบางคนที่นั่งอยู่ที่บ้านเลือกที่จะเชื่อว่าเราได้กระทำการอันโหดร้ายต่อศัตรูของเราที่พ่ายแพ้เรียบร้อยแล้ว
[...]<br />
ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ เริ่มมีการหารือเรื่องการกำจัดภัยคุกคาม คูเวตเป็นอิสระแล้ว เราไม่สนใจที่จะเข้าควบคุมอิรัก คำถามคือว่า "เราจะหยุดการฆ่าล้างได้อย่างไร"<ref>{{Harvnb|Clancy|Horner|1999|pp=499–500}}.</ref>}}
 
===การโจมตีของรถบูลโดเซอร์===
3,879

การแก้ไข