ผลต่างระหว่างรุ่นของ "เกาสฺยง"

เพิ่มขึ้น 20,483 ไบต์ ,  8 ปีที่แล้ว
ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
(r2.7.2) (โรบอต เพิ่ม: af:Kaohsiung)
ป้ายกำกับ: ผู้ใช้ใหม่เพิ่มลิงก์ไปยังเว็บอื่น
 
{{pp-vandalism|expiry=23 July 2012|small=yes}}
{{Redirect|Dagao|the ethnic group|Dagara people}}
{{Contains Chinese text}}
{{Infobox settlement
|name = Kaohsiung
|settlement_type = [[Special municipality of Taiwan|Special municipality]]
|official_name = Kaohsiung City · {{lang|zh-tw|高雄市}}
|other_name =
|native_name = {{lang|zh-tw|高雄}}
|nickname = The Harbor City (Gangdu), The Maritime Capital, The Waterfront City
|motto =
|image_skyline = Kaohsiung montage.png
|imagesize = 280px
|image_caption = Clockwise from top: Kaohsiung skyline, Kaohsiung Confucius Temple, [[Liuhe Night Market]], [[World Games Stadium]], [[Port of Kaohsiung]], [[Central Park Station (Kaohsiung)|Central Park Station]]
|image_flag = Kaohsiung flag.svg
|image_seal = Kaohsiung City seal new.svg
|seal_type = Seal
|seal_size = 120x120px
|image_blank_emblem =
|blank_emblem_type =
|blank_emblem_size =
|image_map = Taiwan ROC political division map Kaohsiung City (2010).svg
|mapsize = 230px
|map_caption = Kaohsiung City shown within the Taiwan islands
|image_map1 = Kaohsiung, Pingtung and Kaoping River.JPG
|mapsize1 = 230px
|map_caption1 = Satellite image of Kaohsiung
|coordinates_display = inline,title
|coordinates_region = TW
|subdivision_type = Country
|subdivision_name = {{ROC-TW}}
|subdivision_type1 = Region
|subdivision_name1 = [[Southern Taiwan]]
|subdivision_type2 = City seat
|subdivision_name2 = [[Lingya District]] and<br>[[Fengshan District]]
|leader_title = [[List of mayors of Kaohsiung|Mayor]]
|leader_name = [[Chen Chu]] ([[Democratic Progressive Party|DPP]])
|area_magnitude =
|area_total_km2 = 2946.2527
|area_note = [[List of Taiwanese administrative divisions by area|Rank 4]]
|population_as_of = 2010
|population_note = [[List of Taiwanese administrative divisions by population|Rank 2]]
|population_total = 2769072
|population_density_km2 = auto
|population_metro =
|timezone = [[Asia/Taipei]]
|utc_offset = +8
|timezone_DST =
|utc_offset_DST =
|latd=22 |latm=38 |lats= |latNS=N
|longd=120 |longm=16 |longs= |longEW=E
|elevation_m = 9
|postal_code_type = Postal code
|postal_code = 800–852
|area_code = (0)7
|iso_code = TW–KHH
|blank_name_sec1 = [[District (Taiwan)|Districts]]
|blank_info_sec1 = 38
|website = [http://www.kcg.gov.tw/EN/ www.kcg.gov.tw/EN]
|footnotes =
}}
{{สั้นมาก}}
'''มหานครเกาสง''' เป็นมหานครขนาดใหญ่อันดับ 2 ของสาธารณรัฐจีน(ไต้หวัน)และเป็นมหานครใหญ่ที่สุดทางภาคใต้ของสาธารณรัฐจีนเกิดจากการรวมนครเกาสงและเทศมณฑลเกาสงเข้าด้วยกันเมื่อปลายปี 2553 และเป็นมหานครสำคัญของภาคใต้ มีเนื้อที่ 2,946.66 ประชากร (ในเมือง) 2,728,078 คน (ข้อมูลปี 2006)
เป็นศูนย์กลางสำคัญของอุตสาหกรรมการผลิต การกลั่นน้ำมัน การขนส่ง และเป็นเมืองท่าเรือที่สำคัญ เกาสงเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการต่อเรือของไต้หวันเพราะท่าเรือของเกาสงเป็น 1 ใน 4 ของท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของโลก เกาสงยังเป็นเมืองที่สวยงามและมีชื่อเสียงในด้านทิวทัศน์ที่งดงามและเป็นสถานที่เหมาะสำหรับการท่องเที่ยว
 
== ภูมิประเทศ==
เกาสง ตั้งอยู่ทางชายฝั่งด้านทิศใตะวันตกเฉียงใต้ของไต้หวันโดยหันไปทางช่องแคบไต้หวัน มีภูมิอากาศแบบเขตร้อน อุณหภูมิโดยเฉลี่ย 30 C ในช่วงฤดูร้อน (พ.ค.– ก.ย.) และ 10 C ในช่วงฤดูหนาว (ธ.ค.– ก.พ.) ตัวเมืองแบ่งพื้นที่โดยกว้างออกเป็น 3 บริเวณใหญ่ ๆ คือ เขตตัวเมืองเก่า ซึ่งเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์และความงดงามของทัศนียภาพที่มีเสน่ห์ ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำแห่งความรัก เขตธุรกิจของตัวเมืองใหม่ ซึ่งรวมตัวกันอยู่บริเวณรอบ ๆ ท่าเรือเกาสง และ อยู่ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำ เขตสุดท้ายคือ เขตชานเมือง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่พักอาศัยและย่านอุตสาหกรรม สัญลักษณ์ทางธรรมชาติ 2 แห่งของเมืองเกาสงคือ ภูเขาปะการัง ชูซัน และ พานพินซัน
 
=== ประวัติศาสตร์===
เมืองเกาสง สร้างขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์หมิง และเติบโตขึ้นมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ “ต๋า-เก๋า” ซึ่งเป็นภาษาที่พูดกันของคนส่วนใหญ่ที่อพยพถิ่นฐานเข้ามาอยู่ในยุคแรก ชื่อของเมืองมีต้นกำเนิดจาก มาคาเตา ซึ่งเป็นชื่อของชนเผ่าท้องถิ่น หมายถึง “ป่าไม้ไผ่” ในภาษาของชนเผ่าท้องถิ่น ภายใต้การปกครองของ เจิ้งจิง ในปี [[พ.ศ. 2207]] เมืองนี้ถูกตั้งชื่อให้ว่า หว่าน เหนียน โจว ภายหลังจากที่มีการเปลี่ยนชื่อเมืองอีกครั้งเป็น ต๋า-เก๋า
 
ในช่วงปลาย[[ปีพ.ศ. 2213]] เมืองนี้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยผู้อพยพมาตั้งถิ่นฐานซึ่งมาจากจีนแผ่นดินใหญ่
ในปี [[พ.ศ. 2227]] [[ราชวงศ์ชิง]]มีชัยชนะได้ครอบครอง[[ไต้หวัน]]และได้ตั้งชื่อเมืองใหม่เป็น [[มณฑลเฟิงซัน]] ในปี [[พ.ศ. 2406]] เกาสงได้กลายเป็นเมืองท่าด้านพาณิชกรรม และต่อมาได้รับการพัฒนาให้เป็นเมืองท่าทางทะเลอย่างเป็นทางการหลังจากปี [[พ.ศ. 2438]]
 
ในปี [[พ.ศ. 2438]] ไต้หวันถูกยกให้เป็นของ[[ญี่ปุ่น]]ซึ่งเป็นข้อตกลงส่วนหนึ่งตามสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ ในช่วงนี้เองที่ชื่อของเมืองนี้ถูกเปลี่ยนจาก ต๋า-เก๋า เป็น ทาคาโอะ (ในภาษาญี่ปุ่น) แม้ว่าการออกเสียงจะใกล้เคียงกันก็ตาม แต่ความหมายของตัวอักษรเดิมซึ่งหมายถึง “การตีสุนัข” นั้น ถูกแทนที่ด้วยความหมายที่ฟังดูดีกว่ามากคือ “วีรบุรุษผู้สูงส่ง” ชาวญี่ปุ่นที่เคยยึดครองเกาสงได้พัฒนาเมืองให้เจริญก้าวหน้าโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือท่าเรือ ภายหลังจากที่การปกครองไต้หวันถูกมอบกลับคืนแก่ประเทศจีนในปี [[พ.ศ. 2488]] ชื่อของเมืองที่เรียกกันอย่างเป็นทางการตามแบบอักษรภาษาโรมัน ได้กลายมาเป็น “เกาสง” (Kao-hsiung)
 
==== สถานที่ท่องเที่ยวในเมือง เกาสง====
 
1.แม่น้ำแห่งความรัก ( Love River )
แม่น้ำแห่งความรัก (Love River) หรือที่รู้จักกันในชื่อ แม่น้ำตาเกา (Ta Kau River)ในสมัยราชวงศ์ชิง ถูกตั้งชื่อใหม่โดยชาวญี่ปุ่นเป็น แม่น้ำทาคาโอะ (Takao River) แม่น้ำสายนี้ยังถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า คลองเกาสง (Kaohsiung Canal) หลังจากที่ได้มีการบูรณะไต้หวันใหม่ ริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองด้านก็ได้รับการปรับปรุงให้สวยงามด้วยความเขียวขจีของพืชพรรณไม้ต่าง ๆ และพัฒนาให้เป็นพื้นที่สวนสาธารณะตกแต่งด้วยแนวเสาหินที่ผูกคล้องกันด้วยเชือกโลหะ สถานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นสถานที่ โรแมนติคสำหรับคู่รักต่าง ๆที่จะมานัดพบกัน ดังนั้นแม่น้ำนี้จึงมีชื่อเสียงเป็นแม่น้ำแห่งความรัก แม่น้ำสายนี้เคยเป็นแม่น้ำที่สกปรกและมีกลิ่นเหม็น เนื่องจากภาวะมลพิษของท่อระบายน้ำเสียจากโรงงานอุตสหกรรมและบ้านเรือน และเคยถูกมองด้วยความประชดประชันว่าเป็นสัญลักษณ์ของเมืองที่น่าเกลียดที่สุดของเกาสง แต่หลังจากช่วงเวลาหลายปีของการควบคุมภาวะ มลพิษ แม่น้ำสายนี้ก็กลับคืนสู่สภาพที่สวยงามอีกครั้ง บนริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองด้าน สวนสาธารณะต่าง ๆ และพื้นที่สีเขียวหลาย แห่งได้รับการปรับปรุงพัฒนาและสร้างทางวิ่งสำหรับจักรยานเป็นระยะทางยาวมาก คนทั้งหลายสามารถมาเดินเที่ยวตามทางเดินริมฝั่งแม่น้ำพร้อมชื่นชมทัศนียภาพที่สวยงามและเพลิดเพลินกับการสัมผัสอย่างแผ่วเบาของสายลม
 
2.ตลาดกลางคืน หลิวโฮ ( Liu Ho Night Market )
 
นักท่องเที่ยวจะไม่สามารถพูดว่าได้มาเที่ยวเกาสง ถ้าพลาดการไปเที่ยวตลาดกลางคืนหลิวโฮ ซึ่งตั้งอยู่บนถนนหลิวโฮ ตลาด แห่งนี้ในเวลากลางวันจะเป็นถนนสายตรงที่มีรถวิ่งไปมา แต่ช่วงเวลากลางคืนจะกลายเป็นตลาดกลางคืนที่มีสรรพสิ่งต่าง ๆ มากมาย มีร้านค้าเล็ก ๆ ขายสินค้ามากกว่า 100 ร้าน ซึ่งส่วนใหญ่ขายอาหารทานเล่นต่าง ๆ (Snacks) พร้อมทั้งมีสิ่งบันเทิงและเกมส์ต่าง ๆ ให้เล่นสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ แต่สินค้าเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายหรือของชำต่าง ๆ แทบจะไม่มีในตลาดแห่งนี้ มีร้านสเต็คเฮ้าส์จำนวนมากอยู่รอบ ๆ ตลาดขายสเต็คเนื้อวัวในราคาที่สมควร ไม่ว่านักท่องเที่ยวอยากจะได้อะไร เช่น อาหารรสเลิศที่หลากหลาย อาหารจานพิเศษ เครื่องดื่ม ไอศกรีม และอาหารทะเล ที่นี่ก็จะมีบริการให้ตามความประสงค์ ถ้าอยู่ในเมืองเกาสง นักท่องเที่ยวไม่ควรพลาดโอกาสที่จะชิมเครื่องดื่ม นมมะละกอ (Papaya Milk) และกุ้งอบเกลือ
 
3.เจดีย์มังกรและเสือ ( Dragon and Tiger Pagodas )
 
ประมาณ 700 เมตร ไปทางทิศใต้ของศาลาฤดูใบไม้ผลิและศาลาฤดูใบไม้ร่วง (Spring and Autumn Pavilions) ซึ่งอยู่ในบริเวณทะเลสาบดอกบัว (Lotus Lake) เป็นที่ตั้งของเจดีย์มังกรและเสือ บริเวณปากมังกรจะเป็นทางเข้าสู่ภายในเจดีย์ และบริเวณปากเสือจะเป็นทางออก การเดินเข้าไปทางปากของมังกร และเดินออกมาทางปากของเสือถือเป็นเสมือนการเปลี่ยนจากความโชคร้ายให้กลายเป็นความโชคดี ภายในเจดีย์มีภาพวาดต่าง ๆ บรรยายถึงลูกหลานชาวเมือง 24 คนของจีนที่เป็นผู้มีความประพฤติอ่อนน้อมที่สุด รวมทั้งภาพวาดและรูปปั้นเกี่ยวกับเรื่องราวของสวรรค์และนรก เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ คนทำความดีต่าง ๆ ในช่วงที่มีชีวิตอยู่ และเพื่อเป็นการชี้ให้เห็นถึงตัวอย่างของผลกรรมสำหรับการทำความชั่ว
 
4.วัด[[ขงจื๊อ]] ( Confucius Temple )
 
วัดนี้เป็นสถาปัตยกรรมที่จำลองรูปแบบมาจากสถาปัตยกรรมทั่วไปในช่วง[[ราชวงศ์ซ่ง]] มีความสำคัญและศักดิ์สิทธิ์ และเป็น วัดใน[[ลัทธิขงจื๊อ]]ที่ใหญ่ที่สุดของ[[ไต้หวัน]] บริเวณด้านข้างของสะพานโค้งภายในวัดมีรูปปั้นนูนสูงทำด้วยโลหะสัมฤทฺธิ์ (bronze) ของขงจื๊อ ซึ่งเป็นนักปราชญ์ที่มีอิทธิพลที่สุดของจีน วัดแห่งนี้ยังเป็นสถานที่จัดงานวันครูประจำปีโดยจัดในวันที่ 28 ก.ย. ของทุกปี เพื่อเป็นการฉลองรำลึกถึงวันเกิดของขงจื๊อด้วย
 
5. อ่าวซิจู ( Hsitzu Bay )
 
เป็นอ่าวเล็ก ๆ อยู่ทางด้านตะวันตกของเมืองเกาสง ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาวางชูและเกาะชิชิน อ่าวซิจูเป็นหาดทรายที่มีแนว [[ปะการัง]]สวยงามตามแนวชายฝั่งและต้น[[มะพร้าว]]สูงทำให้มีทิวทัศน์งดงามราวกับดินแดนสวรรค์สำหรับนักท่องเที่ยว ในปี [[พ.ศ. 2523]]มีการก่อตั้ง[[มหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็น]]ที่มีชื่อเสียง ณ ที่นี้ ซึ่งเป็น[[มหาวิทยาลัย]]แห่งแรกของไต้หวันที่มีทัศนียภาพอันโรแมนติคของมหาสมุทรอยู่ด้วย สถานที่อื่น ๆ ที่น่าสนใจในบริเวณนี้คือ อุทยานริมชายฝั่งทะเล [[อนุสรณ์สถาน]]ของ ประธานาธิบดี[[เจียงไคเช็ค]] และพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาซึ่งเคยเป็นสถานกงสุลของอังกฤษก่อสร้างขึ้นใน สมัย[[ราชวงศ์ชิง]] อาคารหลังนี้ได้รับการบูรณะในปี [[พ.ศ. 2528]]และต่อมาได้เปิดให้สาธารณชนเข้าเยี่ยมชมได้ ภายในอาคารเป็นสถานที่จัดแสดงเอกสารโบราณทางประวัติศาสตร์ ภาพแสดงเหตุการณ์ต่าง ๆ ทางประวัติศาสตร์ของไต้หวัน ภาพถ่ายต่าง ๆ แบบแปลนอาคาร แผนที่ทางยุทธศาสตร์ วัตถุและสิ่งประดิษฐ์ต่าง ๆ และอื่น ๆ อีกมากมาย
{{เรียงลำดับ|กเกาสง}}
[[หมวดหมู่:เกาสง| ]]
[[หมวดหมู่:เขตมหานครในสาธารณรัฐจีน]]
{{โครงประเทศ}}
http://www.calintertrade.co.th/F_tinfoor/TAVC3/Kansiung_thai.html
 
[[af:Kaohsiung]]
[[ar:كاوهسيونغ]]
ผู้ใช้นิรนาม