ผลต่างระหว่างรุ่นของ "พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ"

นอกจากนั้นแล้วพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ยังทรงสร้างความเป็นชุมชนในหมู่ขุนนางโดยการก่อตั้ง[[เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์]] (Order of the Garter) ราวปี ค.ศ. 1348 และในปี ค.ศ. 1344 ก็ทรงมีแผนที่จะรื้อฟื้น “[[โต๊ะกลม (คาเมล็อต)|ระบบขุนนางโต๊ะกลม]]” ของ[[พระเจ้าอาร์เธอร์]]แต่ก็มิได้เกิดขึ้น แต่เครื่องราชอิสริยาภรณ์มีพื้นฐานมาจากตำนานโดยการใช้สัญลักษณ์วงกลมของการ์เตอร์ นักประวัติศาสตร์อังกฤษ[[โพลิดอร์ เวอร์จิล]] (Polydore Vergil) กล่าวถึงที่มาว่า[[โจนแห่งเค้นท์]] (Joan of Kent) เคานเทสแห่งซอลสบรี—พระสนมคนโปรดขณะนั้น—ทำสายรัดถุงเท้า (Garter) หลุดลงมาโดยอุบัติเหตุที่งานเลี้ยงที่คาเลส์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงทรงช่วยแก้หน้าจากฝูงชนที่เยาะหยันโดยทรงผูกสายรัดรอบพระเพลาของพระองค์เอง เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์จึงมีรูปสายรัดถุงเท้าที่มีคำจารึกว่า “honi soit qui mal y pense”—ความละอายใจจงเป็นของผู้คิดมิดี<ref>McKisack, ''Fourteenth Century'', 251-2. Another candidate for the owner of the original garter was her mother-in-law Catherine Grandisson, the Dowager Countess of Salisbury.</ref>
 
การเน้นความเป็นผู้ดีมีศักดิ์ศรีเป็นปรัชญาที่เกี่ยวข้องกับการสงครามกับฝรั่งเศสเพราะเป็นการเริ่มความคิดของ “ความเป็นชาติ” เช่นเดียวกับเมื่อมีสงครามกับสกอตแลนด์ ความกลัวการรุกรานของฝรั่งเศสยิ่งทำให้ความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันรุนแรงยิ่งขึ้น และทำให้เกิดความรู้สึกเป็นอังกฤษขึ้นในบรรดาขุนนางที่เคยเป็นชาวอังกฤษ-ฝรั่งเศสมาตั้งแต่สมัยที่ชาว[[ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ|นอร์มันได้รับชัยชนะต่ออังกฤษ]] ตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ก็มีความเชื่อกันอย่างแพร่หลายว่าฝรั่งเศสวางแผนที่จะกำจัด[[ภาษาอังกฤษ]] และเช่นเดียวกับพระอัยกาสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ทรงใช้ความหวาดกลัวอันนี้ในการสนับสนุนนโบายนโยบายของพระองค์<ref>Prestwich, ''Three Edwards'', 209–10.</ref> ซึ่งก็ทำให้เกิดการฟื้นฟูภาษาอังกฤษกันอย่างจริงจัง ในปี ค.ศ. 1362 ก็ได้มีการออก[[พระราชบัญญัติการใช้ภาษาอังกฤษในศาล]] (Statute of Pleading) ระบุการใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการในระบบการศาล[http://languageandlaw.org/TEXTS/STATS/PLEADING.HTM] และในปีต่อมาก็เป็นปีแรกที่การเปิดประชุมรัฐสภาที่ทำเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก<ref>McKisack, ''Fourteenth Century'', 524.</ref> ในขณะเดียวกันงานเขียนวรรณกรรมก็เพิ่มมากขึ้นเช่นในงานเขียนของ[[วิลเลียม แลงแลนด์]] (William Langland), [[จอห์น เกาเวอร์]] (John Gower) และโดยเฉพาะในวรรณกรรมสำคัญ “[[ตำนานการเดินทางไปแสวงบุญที่แคนเตอร์บรี]]” (The Canterbury Tales) โดย[[เจฟฟรีย์ ชอเซอร์]]
 
แต่[[การทำให้เป็นอังกฤษ]] (Anglicisation) ก็ไม่ควรจะขยายความกันจนเกินเลย เพราะพระราชบัญญัติที่ออกในปี ค.ศ. 1362 ก็ยังเขียนเป็น[[ภาษาฝรั่งเศส]] ซึ่งก็ไม่มีผลในทันทีทันใด[http://lucasianchair.org/papers/EME.html] รัฐสภาเองก็ยังเปิดประชุมกันเป็นภาษาฝรั่งเศสมาจนถึง ปี ค.ศ. 1377<ref>Prestwich, ''Plantagenet England'', 556.</ref> [[เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์]]แม้ว่าจะเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อังกฤษแต่ยังมอบให้แก่ชาวต่างประเทศเช่น[[จอห์นที่ 5 ดยุกแห่งบริตานี]] และเซอร์โรแบร์ตแห่งนาเมอร์<ref>McKisack, ''Fourteenth Century'', 253; Prestwich, ''Plantagenet England'', 554.</ref> พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเองก็ยังเป็นผู้พูดสองภาษาและยังทรงถือพระองค์ว่าเป็นกษัตริย์ที่ถูกต้องของทั้งอังกฤษและฝรั่งเศส พระองค์จึงไม่ทรงสามารถแสดงความลำเอียงไปทางใดทางหนึ่งได้ตราบใดที่ทรงยังอ้างสิทธิในสองราชบัลลังก์
17,874

การแก้ไข