ผลต่างระหว่างรุ่นของ "อิกกีว โซจุง"

แทนที่ "เกียวโต" → "เคียวโตะ" +แทนที่ "อิชิยามะ" → "อิชิยะมะ" +แทนที่ "อิกคิว" → "อิกกีว" ด้วย[[WP:iScript|...
ไม่มีความย่อการแก้ไข
(แทนที่ "เกียวโต" → "เคียวโตะ" +แทนที่ "อิชิยามะ" → "อิชิยะมะ" +แทนที่ "อิกคิว" → "อิกกีว" ด้วย[[WP:iScript|...)
{{เก็บกวาด}}
{{ความหมายอื่น|นักบวช|การ์ตูน|เณรน้อยเจ้าปัญญา}}
{{กล่องข้อมูล พระสงฆ์ไทย
|website =
}}
[[ไฟล์:Portrait_of_Ikkyū_by_Bokusai.jpg|thumb|ภาพเหมือนของพระอิกคิวกีว]]
'''อิกคิวกีว โซจุน''' ({{ญี่ปุ่น|一休宗純|Ikkyū Sōjun}}) (พ.ศ. 1937–2024) เป็นพระนิกาย[[เซน]]ชาวญี่ปุ่นที่มีชีวิตอยู่ในช่วง[[ยุคมุโระมะจิ]] และเป็นต้นแบบของอิกคิวกีวซังในการ์ตูน[[เณรน้อยเจ้าปัญญา]]
 
== ประวัติ ==
อิกคิวกีวเกิดที่เมือง[[เกียวโตเคียวโตะ]] ชื่อในวัยเด็กคือเซงกิกุมารุ (千菊丸) เขาเป็นลูกนอกสมรสของ[[จักรพรรดิโกโงโคมัตสึมะสึ]] แม่ของอิกคิวกีวถูกกลั่นแกล้งเพราะมาจากราชวงศ์ทางใต้จนต้องหนีออกจากราชวัง อิกคิวกีวเริ่มบวชที่[[วัดอังโกะกุจิ]]ตอนอายุได้ 6 ขวบ และเปลี่ยนชื่อเป็นชูเคง (周建) เขามีความสามารถทางด้านการแต่งกลอนตั้งแต่ยังเด็ก เมื่ออายุ 13 ขวบ อิกคิวกีวซึ่งขณะนั้นย้ายมาอยู่วัดเคนนินแต่งกลอนวิพากษ์วิจารณ์ความประพฤติที่ไม่เหมาะสมของพระที่กอบโกยทรัพย์สินยศฐาบรรดาศักดิ์บนความทุกข์ยากของชาวบ้าน
 
เมื่ออายุได้ 17 ปี อิกคิวกีวย้ายมาที่วัดไซกินเป็นศิษย์ของหลวงพ่อเคนโอ โซอิ และได้ฉายาว่าโซจุน ต่อมาหลวงพ่อเคนโอมรณภาพ อิกคิวกีวจึงเดินทางไปวัดอิชิยาชิยะมะ อดอาหาร 7 วัน 7 คืน และพยายามฆ่าตัวตายที่แม่น้ำเซตะ อิกคิวกีวจึงอธิษฐานจิตว่า "ถ้าพระโพธิสัตว์ต้องการให้ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ก็ขอให้ข้าพเจ้าฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ แต่หากชีวิตข้าพเจ้าไร้ซึ่งคุณค่าเสียแล้ว ข้าพเจ้าขออุทิศสังขารให้เป็นอาหารของปลาและสัตว์น้ำ" ระหว่างที่ดิ่งลงในท้องน้ำ อิกคิวกีวก็นึกถึงหน้าท่านแม่และคำสอนขึ้นมาทันใด "เป็นลูกผู้ชายต้องไม่ย่อท้อ" อิกคิวกีวจึงตะเกียกตะกายกลับขึ้นฝั่ง
 
หลังจากนั้น เมื่ออายุได้ 23 ปี อิกคิวกีวไปฝากตัวเป็นศิษย์ของหลวงพ่อคะโซ โซดน แห่งวัดไดโตคุ อิกคิวสามารถกีวสามารถแก้ปริศนาธรรมที่หลวงพ่อคะโซตั้งไว้ได้จึงได้รับฉายาใหม่ว่า "อิกคิวกีว โซจุน" ขณะที่อยู่ที่วัดไดโตะกุนี้ท่านต้องทำงานทั้งวัน และปฏิบัติอย่างหนักหน่วง นอกจากใช้แรงงานในวัดแล้ว อิกคิวกีวยังต้องสานรองเท้า เย็บเสื้อผ้าตุ๊กตาผู้หญิง และออกไปขายแรงงานในหมู่บ้านละแวกนั้น ซ้ำยังโดนพระรุ่นพี่ที่ไม่ชอบหน้ากลั่นแกล้งอยู่เสมอ แต่ในที่สุดอิกคิวกีวก็สามารถบรรลุธรรมในขณะที่นั่งสมาธิบนเรือริมฝั่งทะเลสาบ "เหตุแห่งความทุกข์และความเศร้าหมองที่เกิดขึ้นในชีวิตล้วนเกิดจากจิตที่ เต็มไปด้วยอัตตา" คือแก่นธรรมที่ท่านค้นพบ
 
เมื่อทราบว่าอิกคิวสามารถกีวสามารถบรรลุแก่นธรรม หลวงพ่อคะโซมีความประสงค์ที่จะมอบใบสำเร็จเปรียญธรรมให้ แต่อิกคิวกีวปฏิเสธด้วยเหตุผลว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งสมมติ" และเริ่มออก[[ธุดงค์]]
เมื่อท่านอายุได้ 75 พรรษา ระหว่างที่ธุดงค์เร่ร่อนหลบภัยสงครามภายในประเทศมาอยู่ที่เมืองซึมิโยชิ ท่านได้พบกับชินจิชะ หญิงศิลปินขอทานตาบอด ซึ่งภายหลังท่านได้รับนางเป็นภรรยา เมื่ออายุได้ 85 พระจักรพรรดิแต่งตั้งให้อิกคิวเป็นกีวเป็น เจ้าอาวาสวัดไดโตะกุซึ่งเป็นวัดหลวงที่สำคัญที่สุดในสมัยนั้น เมื่อไม่สามารถขัดพระราชประสงค์ได้ อิกคิวกีวจึงยอมรับตำแหน่ง แต่เพียงแค่วันเดียวก็ลาออกกลับมาอยู่วัดเมียวโชจิที่ท่านสร้างจวบจนวาระสุดท้าย ท่านมรณภาพเพราะโรค[[มาลาเรีย]] ในปีพ.ศ. 2024 เมื่ออายุได้ 88 ปี
 
== อุปนิสัย ==
อิกคิวกีวเป็นพระที่มีนิสัยประหลาด และปฏิเสธสังคมพระในขณะนั้นอย่างรุนแรง ทำทุกอย่างที่ถือว่าเป็น อาบัติ เช่น ดื่มสุรา เล่นการพนัน ฉันเนื้อสัตว์ ไม่โกนผมและหนวดเครา มีสัมพันธ์กับผู้หญิง ซึ่งอิกคิวกีวทำเพื่อต้องการต่อต้านและเสียดสีรวมทั้งสั่งสอนพระจอมปลอมในยุคนั้นให้ละอายกับการลวงโลก
 
== ข้อสังเกต ==
อิกคิวกีว น่าจะสร้างภาพให้เหมือนว่าท่านเป็นพระนอกรีด โดยเน้นให้คนเราได้เห็นว่า พระกับคนทั่วไปไม่แตกต่างกัน หากยังยึดติดกามอารมณ์ แต่ท่านคงไม่ได้ทำตัวมั่วกิเลสอย่างที่ได้รับการตีความ และการมีภรรยา ก็คงมิใช่การลากสังขารมามีอะไรกับใคร แต่คงเป็นการให้เกรียติและยกย่อง เพื่อให้สังคมมองเห็นถึงความไม่แน่นอนในตัวของมนุษย์ โดยเฉพาะคุณค่าของความเป็นคน ที่ไม่มีสิ่งใดสมมติได้ ยกเว้นว่าจะมองเห็น หรือทำให้มองเห็นสัจจะธรรมได้อย่างไรก็เท่านั้นเอง
 
== อ้างอิง ==
32,602

การแก้ไข