ผลต่างระหว่างรุ่นของ "พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
(โรบอต เพิ่ม: fa:ویلیام دوم انگلستان)
แม้ว่าพระเจ้าวิลเลียมจะทรงเป็นนายทหารผู้มีความสามารถ แต่ทรงเป็นประมุขที่ไม่มีความปราณีจึงไม่เป็นที่นิยมของผู้อยู่ใต้การปกครองของพระองค์ “[[บันทึกแองโกล-แซ็กซอน]]” กล่าวว่าพระองค์ทรงเป็นที่เกลียดชังของประชาชนเกือบทุกคน แต่ผู้บันทึกในสมัยนั้นอาจจะมีทัศนคติในทางลบต่อพระเจ้าวิลเลียมเพราะผู้บันทึกเป็นนักบวชซึ่งเป็นสถาบันที่พระเจ้าวิลเลียมทรงมีความขัดแย้งอยู่ด้วยเป็นเวลานาน นอกจากนั้นพระเจ้าองค์ก็ยังทรงดูถูกสิ่งที่เป็นอังกฤษและวัฒนธรรมอังกฤษ<ref>Cantor, Norman F. ''The Civilization of the Middle Ages'' pp 280–84.</ref>
 
พระเจ้าวิลเลียมทรงมีพระลักษณะที่เป็นผู้ชอบความหรูหรา ทรงมีพระอารมณ์ร้าย ไม่ทรงเสกสมรสหรือมีพระโอรสธิดา คนโปรดของพระเจ้าวิลเลียมคือ[[เรนัลฟ ฟลามบาร์ด]] (Ranulf Flambard) ผู้ที่ทรงแต่งตั้งให้เป็นบาทหลวงแห่งเดอแรมในปี [[ค.ศ. 1099]] ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ประทานให้เพราะเป็นเหตุผลทางการเมืองสำหรับสังฆมณฑลที่มีอำนาจทางการเมือง พระเจ้าวิลเลียมทรงถูกประนามประณามในการแต่งตั้งและหลังจากเสด็จสวรรคตในเรื่องการที่ทรงมี[[รักร่วมเพศ|คนรัก]]ที่เป็นเพศเดียวกันมากมาย<ref>H. Montgomery Hyde, in ''The Love That Dared not Speak its Name,'' pp.33-35, quotes contemporary sources Ordericus Vitalis, William of Malmesbury, and Serlo, Bishop of Bayeux and Abbot of Gloucester, as well as Edward Freeman, professor of History at Oxford towards the end of Queen Victoria's reign. William of Malmesbury decries William Rufus' court, which he describes as being filled by "''effeminate''" young men in extravagant clothes mincing about in "''shoes with curved points''". Orderic Vitalis makes mention of the "''fornicators and sodomites''" who held favour during William Rufus' reign, and remarks approvingly that when Henry I of England became king, one of his first acts was to have his courtiers shorn of their long hair.</ref>
 
== เบื้องต้น ==
วันประสูติที่แน่นอนของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแต่สันนิษฐานกันว่าราวระหว่างปี ค.ศ. 1056 และปี ค.ศ. 1060 ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในพระราชโอรสสี่พระองค์ของ[[สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ|ดยุคแห่งนอร์มังดี]] ทรงเป็นพระอนุชาของ[[โรเบิร์ต เคอธอส ดยุคแห่งนอร์มังดี|โรเบิร์ต เคอธอส]] (Robert Curthose) เมื่อยังทรงพระเยาว์ทรงได้รับการศึกษาจากอัครบาทหลวงลองฟรอง[[ลองฟรอง]] (Lanfranc) อนาคตของพระองค์ดูเหมือนว่าจะได้เป็นขุนนางผู้มีอำนาจแต่มิใช่เป็นพระมหากษัตริย์เพราะทรงเป็นพระราชโอรสองค์รอง แต่เมื่อริชาร์ดพระราชโอรสองค์ที่สองสิ้นพระชนม์ พระองค์ก็กลายเป็นผู้มีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์, and seemed destined to be a great lord but not a king, until the death of the Conqueror's second son, Richard, put William next in line for the English succession.<ref>William of Malmesbury, in e.g. ''A History of the Norman Kings (1066 - 1125) '', Llanerch, 1989, pp. 43, 46.</ref> วิลเลียมเป็นพระราชโอรสองค์โปรดของพระราชบิดาและทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อเสด็จสวรรคต วิลเลียมและโรเบิร์ต เคอธอสพระเชษฐาองค์โตไม่ทรงถูกชะตากันเท่าใดนัก แต่ทั้งสองคนก็คืนดีกันหลังจากการพยายามโค่นราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1091 โดยพระอนุชาองค์เล็ก[[สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ|เฮนรี]]
 
ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องทั้งสามองค์เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก นักบันทึกประวัติศาสตร์[[ออร์เดอริค ไวทาลิส]] (Orderic Vitalis) กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1077 และปี ค.ศ. 1078 ที่วิลเลียมและเฮนรีทรงรู้สึกเบื่อจากการโยนลูกเต๋าจึงตัดสินใจล้อพี่ชายโดยเทน้ำเสียจากระเบียงชั้นบนลงบนพระเศียรของโรเบิร์ตซึ่งทำให้โรเบิร์ตทรงรู้สึกมีความขายพระพักตร์และพิโรธ จึงเกิดการทะเลาะกันจนพระราชบิดาต้องทรงเข้าห้าม<ref>Chibnall, M. (ed. & tr.), ''The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis'', Oxford Medieval Texts, 1968-1980, ii, pp. 356 ff. See also Barlow, F., ''William Rufus'', Univ. of California Press, 1983, pp. 33-4. Barlow suggests that William and Henry probably urinated over Robert. In the context of the 11th century Norman court, it is tempting merely to observe that 'boys will be boys.'</ref>
{{birth|1056}}
{{death|1100}}
{{โครงชีวประวัติ}}
 
{{Link FA|fr}}
[[หมวดหมู่:ชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:ราชวงศ์นอร์มัน]]
{{โครงชีวประวัติ}}
 
[[af:Willem II van Engeland]]
44,451

การแก้ไข