ผลต่างระหว่างรุ่นของ "มอร์กอธ"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
'''มอกอทธ์"มอร์กอธ เบลาเกอร์'''(เดิมเป็นที่รู้จักในนาม เมลกอร์คอร์) เป็นตัวละครที่ถูกแต่งขึ้นโดย [[เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน]] มอกอทธ์ มอร์กอธมีตำแหน่งเป็น อินู"ไอนูร์" ซึ่งเป็นเทพเจ้า เฉก เช่น วาล่า ในประวัติศาสตร์ ของ มิดเดิ้ล เอิร์ธ มอกอทธ์ มี บทบาท เป็น ศัตรูผู้ยิ่งใหญ่ซึ่ง เซารอน เจ้าแห่ง ความมืด ที่ หลายคน รู้จักดี ที่ จริงแล้วคือข้ารับใช้ของ “เจ้าแห่งความมืดที่เเท้จริง”ซึ่งก็คือเมลกอร์ /มอกอทธ์ลาร์
ในประวัติศาสตร์ของมิดเดิล เอิร์ธ มอร์กอธมีบทบาทเป็นฝ่ายอธรรมผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่ง "เซารอน" เจ้าแห่งความมืดที่หลายคนรู้จักดีจากเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์เคยเป็นข้ารับใช้ของเขา
ตัวละครซึ่งปรากฏในหนังสือThe Silmarillion
 
นาม มอกอทธ์มอร์กอธ เบลาเกอร์ ที่จริงแล้วเป็นคำคุณสรรพ ชื่อของมอกอทธ์ถูกกล่าวถึงครั้งเเรกในอีดูลินดอล (เรื่องราวของการสร้างโลกเเห่ง มิดเดิ้ล-เอิร์ธ เเละเป็นบทเเรกของThe Silmarillion) โดยใช้ชื่อว่าเมลกอร์เเต่นี่ก็เป็นคำคุณสรรพ์สามารถเเปลได้เป็น เพราะเขาก็เหมือนพวกอินูทรราชย์เจ้าเเห่งความมืด เขามีชื่อจริงในภาษาหรือ วาลาริน (ภาษาของอินูก่อนเจ้าแห่งความมืดเเละการกำเนิดมิดเดิ้ล-เอิร์ธ)กดขี่ผู้น่ากลัว เเต่ชื่อนี้นั้นไม่มีการบันทึกไว้
ชื่อมอกอทธ์ เบลาเกอร์สามารถเเปลได้เป็น ทรราชย์เจ้าเเห่งความมืด หรือ เจ้าแห่งความมืดเเละการกดขี่ผู้น่ากลัว มอกอทธ์มอร์กอธ มาจากภาษา เควนยาแปลได้ว่า ศัตรูแห่งจากความมืด หรือ ความมืดอันน่าหวาดหวั่น (รากศัพท์มาจาก มอมอร์ - สีดำ ความมืดเงามืด; และ กอส/กอทธ์กอธ -น่ากลัวมากความสยองขวัญ) และ เบลาเกอร์ เป็นภาษาซินดาริน แปลได้ว่า ทรราชย์ หรือ การกดขี่ (รากศัพท์MBAW - บังคับ พลังอำนาจ มูลเหตุกดขี่)
เบลาเกอร์ เป็นภาษาซินดาริน แปลได้ว่า ทรราชย์ หรือ การกดขี่ (รากศัพท์ MBAW - บังคับ พลังอำนาจ มูลเหตุกดขี่)
ตัวละครนี้ถูกเรียกอย่างไม่ถูกต้องว่า ‘มอกอทธ์’ มอร์กอธเรื่อยมาจนกระทั่งเขาได้รับการขานนามใหม่โดย ฟีนอร์เฟอานอร์ แห่ง นอร์ดอโนลดอร์ เรื่องนี้ปรากฏขึ้นในยุคแรก(first age) หลังจาก เมลกอร์ หลบหนีออกจาก วาลินอร์ จนถึงจุดนี้เขาก็ยังคงถูกเรียกเพียงว่า เมลกอร์ และก็มีเพียงพวกเอลฟ์ที่เรียกเขาด้วยชื่อนี้
ระหว่างการพัฒนาการของบทกวีนี้ที่เกี่ยวกับประวัติของเขา Tolkien ก็ได้เปลี่ยน ความคิดเกี่ยวกับการล่วงหล่นของอินูองค์นี้ และชื่อของเขา นอกเหนือจากชื่อพิเศษของเขาซึ่งถูกตั้งโดยนอร์ดอ (มอกอทธ์) เขาก็ถูกเรียกในหลากหลายนิยาย (ในหลากหลาย ทาง) ว่า'เมลโค' 'เบลช่า' 'เมเลกอร์' และ 'เมเลโค' ชื่อของเขาในภาษาซินดารินคือ'เบเรกอร์' ซึ่งไม่เคยถูกใช้ ยกเว้นใน รูปแบบที่ได้รับการแก้ไขว่า 'เบเลเกิรทธ์' แปลว่า’ความตายอันยิ่งใหญ่'
 
ผู้ใช้นิรนาม