ผลต่างระหว่างรุ่นของ "ฌ็อง อานูย"

* Becket ou l’honneur de Dieu (1959)
: โศกนาฏกรรมที่เกิดโดยทันทีทันใดและเกิดจากระบบราชาธิปไตยที่ผู้ปกครองเป็นใหญ่ เรื่องดังกล่าวว่าด้วยลัทธิการปกครองแบบกดขี่ของกษัตริย์อังกฤษที่ไม่เคยได้ยอมรับจากพระเจ้า ทำให้ผู้ที่สนับสนุนในเรื่องของศาสนาถึงกับยอมตายเพื่อศาสนา
 
'''สรุป อิทธิพลของผลงานของ Jean Anouilh ที่ส่งผลกระทบต่อสังคมไทยและสังคมฝรั่งเศส'''
ผลกระทบที่มีต่อสังคมไทย
ละครเรื่องนี้ได้มีการแปลออกมาเป็นภาษาไทยโดยใช้ชื่อว่าอันตราคนีและได้มีการจัดแสดงที่หอประชุมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่อปี พ.ศ.2519 โดยได้มีการดัดแปลงให้เข้ากับสภาพสังคมไทยอยู่ 2 ประการ ประการแรกคือมีการแปลงชื่อตัวละครและสถานที่แบบกรีกโดยใช้ชื่อให้เป็นแบบไทย ประการที่สองคือบทละครเรื่องนี้ได้มีการเสริมขยายคำพูดบางคำพูดเข้าไปเพื่อให้พาดพิงถึงเหตุการณ์ร่วมสมัยของไทยในช่วงนั้น กล่าวคือละครเรื่องนี้แสดงในช่วงเดือนกรกฎาคม 2519 ซึ่งเกิดก่อนเหตุการณ์มหาวิปโยคในช่วงเดือนตุลาคม 2519 ไม่นาน ซึ่งเป็นการแสดงในช่วงที่มีกิจกรรมทางประชาธิปไตยสูงสุดยุคหนึ่งของประเทศ ซึ่งเราสามารถอนุมานได้ว่าบทละครเรื่องนี้ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอำนาจรัฐกับสิทธิของพลเมือง ผ่านทางตัวละครหลัก 2 ตัวคือ Créon ซึ่งพออนุมานได้ว่าเป็นตัวแทนของพวกผู้นำทรราชย์ในยุคนั้น ส่วนตัวละครอีกตัวหนึ่งคือ Antigone คือตัวแทนของประชาชนหรือนักศึกษาที่กล้าลุกขึ้นมาท้าทายอำนาจเผด็จการในยุคนั้น บทละครเรื่องนี้อาจจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเมืองในช่วงเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 โดยตรง แต่ก็เป็นหนึ่งในบทละครที่เสียดสีและสะท้อนสภาพทางการเมืองและสังคมในยุคดังกล่าวได้เป็นอย่างดี
ผลกระทบต่อประเทศฝรั่งเศส
โดย จุดประสงค์ที่ Anouilh เขียนเรื่องนี้ในปี1942และนำละครเรื่องนี้ออกแสดงในปี 1944 เนื่องจาก ในปี 1944 ช่วงนั้นเป็นช่วงของสงครามโลกครั้งที่ 2 (1939-1945) เป็นช่วงที่ลัทธินาซีได้แผ่อำนาจปกครองยุโรปรวมทั้งประเทศฝรั่งเศสด้วยซึ่งทำให้ชาวฝรั่งเศสถูกกดขี่ข่มเหงและถูกลิดรอนสิทธิเสรีภาพเป็นอย่างมาก ซึ่งละครเรื่องนี้ Anouilh ต้องการที่จะนำผลงานชิ้นนี้เปรียบเสมือนเป็นกระจกสะท้อนให้แก่ชาวฝรั่งเศสในการเรียกร้องสิทธิเสรีภาพกลับคืนมา โดยเปรียบ Antigone เป็นชาวฝรั่งเศส และ เปรียบ Créon เป็นนาซีนั่นเอง เมื่อละครเรื่องนี้ได้นำออกแสดงในปี 1944 นั้น Anouilh ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นของแต่ละฝ่ายซึ่งต่างก็มีปรัชญาชีวิตและอุดมการณ์ของตน ฝ่ายหนึ่งจำต้องทำหน้าที่เพื่อรักษากฏหมายและความสงบสุขของบ้านเมืองให้ดีที่สุดแม้จะต้องทำในสิ่งที่ขัดต่ออุดมการณ์ของตัวนั่นก็คือ Créon อีกฝ่ายหนึ่งบูชาอุดมการณ์แม้จะต้องตายก็คือ Antigone Anouilh สามารถชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นของแต่ละฝ่ายนี้ได้ ซึ่งแม้แต่ฝ่ายเผด็จการนาซียังยอมให้นำเรื่องนี้ออกแสดงและละครเรื่องนี้ยังส่งผลให้ชาวฝรั่งเศสหลายๆคนลุกขึ้นสู้กับอำนาจเผด็จการเพื่อเรียกร้องอิสรภาพกลับคืนสู่ประเทศฝรั่งเศส
 
 
 
 
 
Résumé la vie de Jean Anouilh
Né à Bordeaux Anouilh, d'abord dramaturge puis à partir de 1959 metteur en scène, l'oeuvre de Jean Anouilh est difficilement classifiable, oscillant entre le comique et le tragique, la comédie de moeurs et le drame bourgeois, le lyrisme et la bouffonnerie.
L'inconnu se méle au quotidien, les faits et les gestes à l'absurde, l'inquiétude des années trente se révèle à travers un théâtre qui exprime la détresse de l'auteur à la vue de l'innocence sacrifiée à la vie sociale, des valeurs de l'amour et de l'amitié pourries au contact de la nécessité.
Son oeuvre se divise en Pièces Roses comme par exemple Humulus le muet (1929), Le Bal des voleurs (1932), Le Rendez-vous de Senlis (1937), Léocadia (1939); Pièces Noires ( L'Hermine (1931), Le Sauvage (1934), Le Voyageur sans bagage (1937), Eurydice 1941) Antigone 1944); Pièces Brillantes comme L'Invitation au château (1947), Colombe (1951), La Répétition ou l'amour puni (1950), Pièces Grinçantes ( La Valse des toréadors,1952, Ornifle ou le courant d'air,1955, Pauvre Bitos ou le dîner des têtes 1956, Ardèle ou La Marguerite, L'Hurluberlu ou le réactionnaire amoureux, Pièces Costumées (L'alouette 1953; Becket ou l'honneur de Dieu) Baroques (Cher Antoine 1969)
A des degrés variables le monde d’Anouilh est irrémédiablement miné par l'obsession d'une impurité qui élimine tout espoir de sérénité durable. Un contraste entre des êtres médiocres et des âmes exigeantes semble pourtant amener le dramaturge à ne pas complètement désespérer des virtualités de la nature humaine, de la volonté de connaître la plénitude morale et de soutenir de grands idéaux. Les héros jeunes, enthousiastes, désintéressés, amoureux devraient faire oublier les héros pervers, désabusés ou cyniques. L'obstacle semble être la loi commune pour tous ceux qui aspirent à un épanouissement personnel; aucun individu, même celui qui est plein des meilleures intentions, ne semble être capable d'échapper à l'abjection d'une vie écoeurante.
Dans l'univers de Anouilh se réflète l'opposition manicheenne: le bien et le mal demeurent irréductibles, les élans les plus généreux de l'âme se brisent toujours à l'épreuve des pires bassesses du réel. La condition humaine est par conséquent au coeur d’une situation décidément tragique: tôt ou tard, les turpitudes qui caracterisent l'existence de chaque être humain réussiront à vaincre la pureté à laquelle chacun aspire. Pour les personnages qui réfusent un compromis entre les prescriptions de leur éthique il ne reste que la fuite ou la mort.
Beaucoup de pièces présentent des élements de "rose" et de"noir", avec une prédominance du sombre ou du grinçant même dans les pièces brillantes. A côté d'une fantaisie et d'un génie comique souvent irrésistible, Anouilh est un auteur pessimiste. Son oeuvre est une espèce de révolte contre tout ce qui contraste à la pureté des êtres: révolte contre la tyrannie de l'argent qui contraint les pauvres à s'abaisser, les avilit et surtout les humilie rendant impossible l'amour entre pauvres et riches; révolte contre l'adolescence, contre les laideurs de l'existance ou la mauvaise conduite qu'elles favorisent et contre l'impossibilité d'abolir les aspects les plus sombres, de purifier sa conscience pour régénérer la vie.
Influencé par Siegfried de Giraudoux, et par Cocteau , Anouilh fera connaître Beckett et Ionesco
 
 
Résumé d’Antigone
 
Antigone est la fille d'Œdipe et de Jocaste, ses deux frères Étéocle et Polynice se sont entretués. Créon a décidé de n'enterrer que celui qui avait aidé sa cité (Étéocle) et de laisser l'autre sans sépulture. Antigone pense alors qu'il est de son devoir que son frère repose en paix, elle va donc essayer (et essayer aussi de convaincre sa sœur Ismène de l'aider, mais celle-ci refusera, craignant la mort) de recouvrir son corps malgré l'interdiction de son oncle Créon, alors roi de Thèbes. Antigone est découverte par les gardes et Créon est obligé de soumettre la sentence de mort à Antigone. Après un long débat avec son oncle sur le but de l'existence, celle-ci est donc enterrée vivante. Mais au moment ou le tombeau est refermé, on s'aperçoit que le fiancé d'Antigone, Hémon, qui est aussi le fils de Créon, et donc le cousin d'Antigone, s'est enterré avec elle. Quand on ré-ouvre le tombeau, il est trop tard et Hémon s'est ouvert le ventre aux cotés d'Antigone, qui s'est pendue à sa ceinture. En apprenant la nouvelle, la mère d'Hémon se tranche la gorge de désespoir. On ne connaîtra pas la fin d'Ismène, mais le corps de Polynice ne sera jamais enterré.
ผู้ใช้นิรนาม