ผลต่างระหว่างรุ่นของ "ดนตรีสมัยบาโรก"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
'''ดนตรีบาโรก''' ({{lang-en|Baroque music}}) เป็นแนวเพลง ดนตรียุโรปคลาสสิก ราว ค.ศ. 1600-1750<ref>Palisca, Grove online</ref> เกิดขึ้นหลัง[[ดนตรีเรอเนสซองซ์]] และเกิดก่อนดนตรี[[ยุคคลาสสิก (ดนตรี)|ยุคคลาสสิก]] มีคีตกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคคือ [[โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค]] , [[อันโตนีโอ วีวัลดี]], [[ฌอง-แบ๊ปติสต์ ลุลลี่]], [[จอร์จ เฟรดริก ฮันเดล]], [[อาร์คันเจโล คอเรลลี]], [[คลอดิโอ มอนเทแวร์ดี]], [[ฌอง ฟิลลิป ราโม]], [[เฮนรี เพอร์เซล]] ในยุคนี้ผู้ประพันธ์เพลงและผู้แสดงจะใช้องค์ประกอบทางดา้นดนตรีที่ซับซ้อนมากขึ้น เกิดการเปลี่ยนแปลงเรื่องระบบเสียงและได้พัฒนาการเล่นเครื่องดนตรีแบบใหม่ ดนตรีบาโรกได้ขยับขยายขนาด ความกว้าง ความซับซ้อนของการแสดง[[เครื่องดนตรี]]
 
== ที่มาของคำ ==
ทางด้านดนตรี คำว่า "บาโรก" มีความหมายแนวทางที่กว้างจากภูมิศาสตร์ที่กว้างขวาง โดยมากในยุโรป เป็นงานดตรีที่ประพันธ์ในช่วง 160 ปีก่อน การใช้คำว่า "บาโรก" อย่างมีระบบทางด้านดนตรี เพิ่งมีการพัฒนาไม่นานนี้ เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1919 เมื่อเคิร์ต ซาชส์ พยายามที่จะประยุกต์ลักษณะ 5 ประการของทฤษฎีดนตรีที่มีระบบของ [[ไฮริช เวิฟฟริน]] <ref>Sachs 1919.</ref> ในภาษาอังกฤษ คำนี้เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1940 ในงานเขียนของแลงและบูคอฟเซอร์<ref>Palisca, ''Grove Online''</ref> ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ยังคงถือว่ายังมีการโต้เีถียงกันในวงการศึกษาอยู่ โดยเฉพาะในฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักร ถึงแม้กระนั้นก็มีความสำคัญที่จะรวมดนตรีในยุคนี้ที่มีความหลากหลายเข้าไปด้วยกันเป็นคำเดียวกัน ตามความหมายของจาโคโป เพรี, โดเมนิโก สการ์แลตตี และเจ.ซี. บาค ขณะนี้คำนี้กลายเป็นคำที่ใช้แพร่หลายและยอมรับในแนวเพลงที่กว้างเช่นนี้<ref>Palisca, ''Grove online''</ref>และยังมีประโยชน์ในการจำแนกแนวเพลงก่อนหน้านี้ (เรอเนสซองส์) และหลังจากนี้ (คลาสสิก) ในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ดนตรี
 
==ลักษณะดนตรีบาโรก==
{{เริ่มอ้างอิง}}
* Palisca, Claude. "Baroque", Grove Music Online, ed. L. Macy (Accessed August 21, 2007), [http://www.grovemusic.com (subscription access)]
* Sachs, Curt. 1919. "‘Barokmusik". ''Jahrbuch der Musikbibliothek Peters 1919'', 7–15.
* คมสันต์ วงค์วรรณ์. '''ดนตรีตะวันตก'''. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2551
* ณรุทธ์ สุทธจิตต์. '''สังคีตนิยม ความซาบซึ้งในดนตรีตะวันตก'''. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2548