พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน

(เปลี่ยนทางจาก พระเจ้าซุนโจ)

ซุนโจ (เกาหลี: 순조; อักษรโรมัน: Sunjo; 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1790 – 13 ธันวาคม ค.ศ. 1834; ครองราชย์ ค.ศ. 1800–1834) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (조선) ของเกาหลี พระนามเดิมว่า อี กง (이공) เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 ของพระเจ้าช็องโจ (정조) กับพระสนมนาม ซูบินพักซี (수빈박씨; "นางพัก[ผู้เป็น]ซูบิน")

ซุนโจ
พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน
ครองราชย์ค.ศ. 1800–1834
ก่อนหน้าช็องโจ
ถัดไปฮ็อนจง
คู่อภิเษกซุนว็อน
พระราชบุตรดู พงศาวลี
ราชสกุลตระกูลอี
พระราชบิดาช็องโจ
พระราชมารดาซูบินพักซี
ประสูติ29 กรกฎาคม ค.ศ. 1790(1790-07-29)
สวรรคต13 ธันวาคม ค.ศ. 1834 (44 ปี)
ฝังพระศพฮ็อนอินลึง, โซล
พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน
ฮันกึล순조
ฮันจา純祖
RRSunjo
MRSunjo
ชื่อเกิด
ฮันกึล이공
ฮันจา李蚣
RRI Gong
MRYi Kong

พระประวัติแก้ไข

พระเจ้าซุนโจขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1800 พระชนม์ได้ 10 ชันษา หลังจากที่พระบิดาสวรรคาลัย ครั้น ค.ศ. 1802 พระเจ้าซุนโจเสกสมรสกับคิมซี (김씨; "นางคิม") ธิดาของขุนนางคิม โจ-ซุน (김조순) คิมซีเมื่อถึงแก่กรรมแล้วได้รับการสถาปนาขึ้นดำรงตำแหน่งพระมเหสีเรียก ซุนว็อนวังฮู (순원왕후; "ราชเทวีซุนว็อน")

เนื่องจากพระเจ้าซุนโจขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์ ช็องซุนวังฮู (정순왕후; "ราชเทวีช็องซุน") พระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าย็องโจ (영조) จึงสำเร็จราชการแทน พระเจ้าซุนโจทรงพยายามจะปฏิรูปการเมืองแต่ไม่เป็นผล หลักการปกครองมีแต่เสื่อมโทรม การสอบขุนนางปั่นป่วน การทุจริตในราชสำนักรุนแรงหนัก สังคมจึงวุ่นวาย ประชาชนลุกฮือ เหตุการณ์ครั้งนี้รวมถึงกบฏฮง กย็อง-แน (홍경래) ช่วง ค.ศ. 1811–1812 นอกจากนี้ มีนำระบบสำนะโมครัวที่เรียก โอกาจักทงบ็อบ (五家作統法) ที่ให้นับห้าครัวเรือนเป็นหนึ่งหน่วย มาใช้ และมีการกดขี่กลุ่มโรมันแคทอลิกอย่างยิ่งยวด[1]

หลังครองราชย์ได้ 35 ปี พระเจ้าซุนโจสวรรคตใน ค.ศ. 1834 พระชนม์ 44 ชันษา เดิมพระศพฝังไว้ถัดจากหลุมของพระเจ้าอินโจ (인조) กับอินย็อลวังฮู (인열왕후) ผู้เป็นพระมเหสี ซึ่งอยู่ในสุสานหลวงชังนึง (장릉) ที่เมืองพาจู (파주) แต่ภายหลังเห็นว่า ฮวงจุ้ยไม่เหมาะ จึงย้ายไปฝังที่สุสานฮ็อนอินลึง (헌인릉) อยู่ที่เมืองโซล (서울) ปัจจุบัน[2]

พงศาวลีแก้ไข

  • พระบิดา: อี ซัน (이산; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1752 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1800) ได้ครองราชย์เป็น พระเจ้าช็องโจ (정조)
    • พระเจ้าปู่: อี ซ็อน (이선; 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1735 – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1762) ได้เป็นรัชทายาทเรียก ซาโดเซจา (사도세자)
    • พระเจ้าย่า: ฮงซี (홍씨; "นางฮง"; 6 สิงหาคม ค.ศ. 1735 – 13 มกราคม ค.ศ. 1816) ได้เป็นพระชายาของอี ซ็อน เรียก ฮ็อนกย็องวังฮู (헌경왕후; "ราชเทวีฮ็อนกย็อง")
  • พระมารดา: พักซี (박씨; "นางพัก"; 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1770 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 1822) ได้เป็นพระสนมตำแหน่งซูบิน (수빈)
    • พระเจ้าตา: พัก จุน-ว็อน (박준원; ค.ศ. 1739–1807) ขุนนาง
    • พระเจ้ายาย: ว็อนซี (원씨; "นางว็อน"; ค.ศ. 1740–1783) ภายหลังได้เป็นท่านหญิงเรียก ว็อนจู (원주)
  • พระชายาและพระราชบุตร
    1. คิมซี (김씨; "นางคิม"; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1789 – 21 กันยายน ค.ศ. 1857) เมื่อถึงแก่กรรมแล้วได้รับการสถาปนาขึ้นดำรงตำแหน่งพระมเหสีเรียก ซุนว็อนวังฮู (순원왕후; "ราชเทวีซุนว็อน")
      1. อี ย็อง (이영; 18 กันยายน ค.ศ. 1809 – 25 มิถุนายน ค.ศ. 1830) ได้เป็นรัชทายาทเรียก ฮโยมย็องเซจา (효명세자)
      2. มย็องอนกงจู (명온공주; "องค์หญิงมย็องอน"; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1810 – 13 มิถุนายน ค.ศ. 1832)
      3. พก-อง-กงจู (복온공주; "องค์หญิงพก-อง"; 26 ตุลาคม ค.ศ. 1818 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1832)
      4. พระราชโอรสไม่ทราบพระนาม (ค.ศ. 1820–?)
      5. ท็อกอนกงจู (덕온공주; "องค์หญิงท็อกอน"; 10 มิถุนายน ค.ศ. 1822 – 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1844)
    2. พักซี (박씨; "นางพัก"; ? – 30 มิถุนายน ค.ศ. 1854) ได้เป็นพระสนมตำแหน่งซุกอี (숙의)
      1. ย็องอนกงจู (영온공주; "องค์หญิงย็องอน"; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1817 – 8 เมษายน ค.ศ. 1829)

ในวัฒนธรรมประชานิยมแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Cultural Heritage, the source for Koreans' Strength and Dream". Cultural Heritage Administration Of Korea. สืบค้นเมื่อ 2 September 2013.
  2. "Heonilleung Royal Tomb Seoul, Korea". Exploring Korea. Archived from the original on 6 September 2013. สืบค้นเมื่อ 2 September 2013.