เปิดเมนูหลัก

บรรดาศักดิ์อังกฤษ (อังกฤษ: Peerage of England) ประกอบด้วยบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษที่พระราชทานให้ในสมัยของราชอาณาจักรอังกฤษช่วงก่อนสมัยพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 ซึ่งในปีนั้นอังกฤษและสกอตแลนด์ได้รวมกันเป็นสหราชอาณาจักร

ขุนนางอังกฤษสามารถแบ่งได้สองประเภทหลักๆ ได้แก่ขุนนางสืบตระกูล (hereditary peer) กับขุนนางตลอดชีพ (life peer) ขุนนางอังกฤษประกอบไปด้วยบรรดาศักดิ์ห้าชั้นเรียงจากสูงไปต่ำดังนี้

  • ดยุก (Duke) สตรีเรียก ดัชเชส (Duchess)
  • มาร์ควิส (Marquess) สตรีเรียก มาร์คียอเนส (Marchioness)
  • เอิร์ล (Earl) สตรีเรียก เคาน์เตส (Countess)
  • ไวเคานต์ (Viscount) สตรีเรียก ไวเคาน์เตส (Viscountess)
  • บารอน (Baron) สตรีเรียก บารอเนส (Baroness)

นอกจากนี้ยังมีการแต่งตั้งอภิชน (Aristocrat) อันเป็นชนชั้นสูงที่มิใช่ขุนนาง ได่แก่ตำแหน่งอัศวิน (Knight) ซึ่งมีคำนำหน้าว่าเซอร์ และตำแหน่งบารอเนต (Baronet) ซึ่งมีคำนำหน้าว่าลอร์ด โดยถือว่าบารอเนตอยู่สูงกว่าอัศวินทั้งปวง[1]

อภิสิทธิ์แก้ไข

ในอดีต ขุนนางจะมีอภิสิทธิ์บางประการ อภิสิทธิ์เหล่านี้ไม่มีผลในปัจจุบันแล้ว[1] ได้แก่:

  • สิทธิที่จะถูกไต่สวนในศาลสจวตใหญ่ ตุลาการในศาลนี้ด้วยเป็นขุนนางด้วยกัน
  • สิทธิที่จะเข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน
  • สิทธิที่จะได้รับความคุ้มกันจากการถูกจับกุมในคดีแพ่ง

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 ชาคริต ชุ่มวัฒนะ (2561). ระดับชั้นและบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษ. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร 40(1): 158-179