เปิดเมนูหลัก

จักรวรรดิเยอรมัน

จักรวรรดิเยอรมัน (เยอรมัน: Deutsches Kaiserreich) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการที่ใช้เรียกแผ่นดินของชาวเยอรมัน ตั้งแต่ที่พระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ได้สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นจักรพรรดิเยอรมันในค.ศ. 1871 จนถึงการสละราชสมบัติของจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ในค.ศ. 1918 ซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดระบอบกษัตริย์ในเยอรมัน ชื่อจักรวรรดิเยอรมันในภาษาเยอรมันอย่างเป็นทางการคือ ไรช์เยอรมัน (เยอรมัน: Deutsches Reich) อย่างไรก็ตาม แม้จักรวรรดิจะล่มสลายไปในปี ค.ศ. 1918 แต่ชื่อ ดอยท์เชิสไรช์ ก็ยังถูกใช้เป็นชื่อทางการของสาธารณรัฐไวมาร์ต่อไป

จักรวรรดิเยอรมัน
Deutsches Reich
ไรช์เยอรมัน
ค.ศ. 1871–1918
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
คำขวัญ
ก็อทท์ มิท อุนส์
"พระเจ้าอยู่กับเรา"
เพลงชาติ
อาณาเขตจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
รัฐและดินแดนต่างๆในจักรวรรดิเยอรมัน
(สีน้ำเงินคือราชอาณาจักรปรัสเซีย)
เมืองหลวง เบอร์ลิน
52°31′N 13°24′E / 52.517°N 13.400°E / 52.517; 13.400พิกัดภูมิศาสตร์: 52°31′N 13°24′E / 52.517°N 13.400°E / 52.517; 13.400
ภาษา ภาษาราชการ:
เยอรมัน
ศาสนา ข้อมูลในปี ค.ศ. 1890[1]
ส่วนใหญ่:
62.8% โปรเตสแตนต์
รัฐบาล สหพันธรัฐแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
(ถึงตุลาคม 1918)
สหพันธรัฐแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในระบบรัฐสภา
(ตั้งแต่ตุลาคม 1918)
จักรพรรดิ
 -  1871–1888 วิลเฮล์มที่ 1
 -  1888 ฟรีดริชที่ 3
 -  1888–1918 วิลเฮล์มที่ 2
นายกรัฐมนตรี
 -  1871–1890 ออทโท ฟอน บิสมาร์ค (คนแรก)
 -  1918 มักซีมีเลียนแห่งบาเดิน (สุดท้าย)
สภานิติบัญญัติ ไรชส์ทาค
ยุคประวัติศาสตร์ จักรวรรดินิยมใหม่/สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
 -  การรวมชาติ 18 มกราคม 1871
 -  สถาปนารัฐธรรมนูญ 16 เมษายน 1871
 -  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง 28 กรกฎาคม 1914
 -  การปฏิวัติเยอรมัน 3 พฤศจิกายน 1918
 -  ประกาศสงบศึก 11 พฤศจิกายน 1918
 -  วิลเฮล์มที่ 2 สละราชสมบัติ 28 พฤศจิกายน 1918
 -  สนธิสัญญาแวร์ซาย 28 มิถุนายน 1919
พื้นที่
 -  1910 540,857.54 ตร.กม. (208,826 ตารางไมล์)
ประชากร
 -  1871 ประมาณการ 40,050,792 
 -  1910 ประมาณการ 64,925,993 
     ความหนาแน่น 120 คน/ตร.กม.  (310.9 คน/ตารางไมล์)
ก่อนหน้า
ถัดไป
สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ
ราชอาณาจักรบาวาเรีย
ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค
แกรนด์ดัชชีบาเดิน
แกรนด์ดัชชีเฮ็สเซิน
สาธารณรัฐไวมาร์
สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2
ดินแดนลุ่มแม่น้ำซาร์
เสรีนครดันซิก
สาธารณรัฐลิทัวเนีย
สาธารณรัฐเชโกสโลวาเกียที่ 1
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ  เยอรมนี
 โปแลนด์
 ฝรั่งเศส
 เดนมาร์ก
 รัสเซีย
 เบลเยียม
 ลิทัวเนีย
 เนเธอร์แลนด์
 เช็กเกีย
พื้นที่และประชากรไม่รวมอาณานิคมในทวีปอื่นที่ยึดครอง

จักรวรรดิเยอรมันประกอบด้วย 26 ดินแดนตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ ดินแดนส่วนใหญ่ต่างถูกปกครองและมีราชวงศ์เป็นของตนเอง ดินแดนเหล่านี้ประกอบด้วย 4 ราชอาณาจักร, 6 แกรนด์ดัชชี, 5 ดัชชี (6 ก่อนปี 1876), 7 ราชรัฐ, 3 เสรีนครรัฐ และ 1 ดินแดนในพระองค์ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าราชอาณาจักรปรัสเซียจะเป็นหนึ่งในดินแดนตามที่กล่าวมานี้ แต่ราชอาณาจักรปรัสเซียกลับเป็นดินแดนที่มีอาณาเขตและประชากรมากที่สุดและมากกว่าดินแดนอีก 25 แห่งที่เหลือรวมกัน ดังนั้นราชอาณาจักรปรัสเซียจึงเป็นดินแดนที่มีอำนาจครอบงำจักรวรรดิเยอรมัน

หลังปี 1850 ได้เกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมขึ้นอย่างรวดเร็วในรัฐเยอรมันต่างๆ โดยเฉพาะอุตสาหกรรมถ่านหิน, เหล็ก (และเหล็กกล้าในกาลต่อมา), เคมีภัณฑ์ และกิจการรถไฟ เมื่อแรกสถาปนาจักรวรรดิในปี 1871 จักรวรรดิมีประชากร 41 ล้านคน และในปี 1913 ได้เพิ่มขึ้นไปเป็น 68 ล้านคน ตลอดเวลา 47 ปีที่จักรวรรดิเยอรมันคงอยู่ จักรวรรดิได้กลายเป็นมหาอำนาจด้านอุตสาหกรรม, เทคโนโลยี และวิทยาศาสตร์ของโลก โดยได้รับรางวัลโนเบลมากกว่าชาติอื่นๆ[2]

เยอรมันกลายเป็นมหาอำนาจจากการขยายเครือข่ายทางรถไฟอย่างรวดเร็ว, มีกองทัพบกที่ทรงแสนยานุภาพที่สุดในโลก, และเป็นฐานอุตสาหกรรมที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ในห้วงเวลาเพียงไม่ถึงทศวรรษ กองทัพเรือเยอรมันกลายเป็นกองทัพเรือที่ทรงแสนยานุภาพเป็นลำดับสองรองจากราชนาวีอังกฤษ ในคราวที่นายกรัฐมนตรี ออทโท ฟอน บิสมาร์ค ถูกปลดโดยจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ในปี ค.ศ. 1890 นั้น เป็นห้วงเวลาที่จักรวรรดิเยอรมันรุ่งเรืองและฮึกเหิมอย่างมาก ในวิกฤตการณ์ปี 1914 จักรวรรดิเยอรมันได้ให้การสนับสนุนแก่จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และยังตกลงเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิออตโตมัน เป็นจุดกำเนิดของฝ่ายมหาอำนาจกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อแผนการเข้ายึดกรุงปารีสก่อนฤดูใบไม้ร่วงประสบความล้มเหลวและแนวรบด้านตะวันตกยังคงคุมเชิงกัน เยอรมันก็ถูกกองเรือของฝ่ายสัมพันธมิตรปิดล้อมทำให้เกิดภาวะขาดแคลนเสบียงอาหาร แม้แนวรบด้านตะวันตกจะไม่คืบหน้า แต่เยอรมันกลับประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในแนวรบด้านตะวันออก สนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ในปี 1918 ทำให้เยอรมันได้ดินแดนทางตะวันออกมาอย่างมากมาย เยอรมันได้พยายามปิดล้อมเกาะอังกฤษด้วยกองเรือดำน้ำแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จมากนักจากราชนาวีอังกฤษได้จัดเรือคุ้มกันเรือที่มาจากอาณานิคม เหตุโทรเลขซิมแมร์มันน์ในปี 1917 ได้นำพาสหรัฐอเมริกาเข้ามาสู่สงคราม ชาวเยอรมันเริ่มอ่อนล้าจากสงครามในห้วงเวลาที่ลัทธิสังคมนิยมจากการปฏิวัติรัสเซียไหลบ่าเข้ามาสู่ชาวเยอรมัน

แนวรบที่ถูกโต้กลับและสงครามตลอดสี่ปีทำให้เกิดยุคข้าวยากหมากแพงไปทั่วทำให้ประชาชนหมดศรัทธาในรัฐบาลจักรพรรดิเยอรมัน จนทำให้เกิดการลุกฮือขึ้นในปลายเดือนตุลาคม ค.ศ. 1918 รัฐบาลจักรพรรดิเยอรมันได้ประกาศสงบศึก ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 หลังจากนั้นสองสัปดาห์ จักพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ทรงประกาศสละราชสมบัติและลี้ภัยทางการเมืองไปยังเนเธอร์แลนด์ จักรวรรดิเยอรมันได้แปรเปลี่ยนสถานะเป็นสาธารณรัฐไวมาร์ภายใต้ระบอบประธานาธิบดี

เนื้อหา

ภูมิหลังแก้ไข

สงครามนโปเลียนในต้นศตวรรษที่ 19 นั้น ได้ทำให้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ของชนชาติที่พูดภาษาเยอรมันล่มสลายและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อสงครามยุติ ได้มีการจัดการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาขึ้นในปี 1815 เพื่อจัดระเบียบทวีปยุโรปเสียใหม่ การประชุมนี้ได้ทำให้เกิดสมาพันธรัฐเยอรมันขึ้นมา เป็นการรวมกลุ่มกันอย่างหลวมๆของบรรดารัฐเยอรมัน ขบวนการชาตินิยมเยอรมันได้นำพาเยอรมันเข้าสู่การเป็นประเทศที่มีความเป็นเสรีและประชาธิปไตยมากขึ้น ขบวนการได้เสนอให้ผนวกแนวคิดที่เรียกว่า "อุดมการณ์รวมกลุ่มเยอรมัน" เข้าไปในนโยบาย Realpolitik ของ ออทโท ฟอน บิสมาร์ค นายกรัฐมนตรีปรัสเซีย โดยบิสมาร์คต้องการแผ่ขยายอำนาจของราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์นแห่งปรัสเซียเข้าครอบงำรัฐเยอรมันอื่นๆ เพื่อนำไปสู่เป้าหมายอันสูงสุดคือการรวมชาติเยอรมันที่มีปรัสเซียเป็นแกนนำ และยังต้องการขจัดอิทธิพลของราชวงศ์ฮับส์บูร์กแห่งออสเตรียที่มีต่อรัฐเยอรมันเหล่านี้

บิสมาร์คได้นำปรัสเซียเข้าสู่สงครามสามครั้งและได้รับชัยชนะอย่างงดงาม คือสงครามชเลสวิจครั้งที่สองกับเดนมาร์กในปี 1864, สงครามออสเตรีย-ปรัสเซียในปี 1866 และสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียในปี 1870–71

สถาปนาจักรวรรดิแก้ไข

 
พระเจ้าวิลเฮล์มแห่งปรัสเซียประกาศตนขึ้นเป็นจักรพรรดิเยอรมัน ณ พระราชวังแวร์ซายในกรุงปารีส หลังมีชัยในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย
ดูบทความหลักที่: การรวมชาติเยอรมัน

หลังจากที่ปรัสเซียได้ชัยชนะจากสงครามทั้งสาม ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1870 รัฐสภาแห่งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อสมาพันธรัฐเป็นจักรวรรดิ และมีมติให้พระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดิ และภายหลังรัฐธรรมนูญฉบับใหม่มีผลบังคับใช้เมื่อ 1 มกราคม ค.ศ. 1871 ในช่วงการปิดล้อมกรุงปารีสนั้นเอง ในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1871 พระเจ้าวิลเฮล์มก็ทรงประกาศตนขึ้นเป็นจักรพรรดิเยอรมัน ณ ห้องกระจก ในพระราชวังแวร์ซาย[3]

หลังจากนั้นไม่กี่เดือน รัฐธรรมนูญเยอรมันฉบับที่สองก็ได้ถูกรับรองโดยไรชส์ทาค เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1871 และจักรพรรดิวิลเฮล์มก็ทรงประกาศใช้ในอีกสองวันถัดมา[3] รัฐธรรมนูญฉบับที่สองนี้ มีเค้าโครงเดิมมาจากรัฐธรรมนูญแห่งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือที่ร่างขึ้นโดยบิสมาร์ค โครงสร้างทางการเมืองการปกครองยังคงเหมือนเดิม สภานิติบัญญัติของจักรวรรดิมีชื่อเรียกว่า "ไรชส์ทาค" (Reichstag) สมาชิกของไรชส์ทาคมาจากใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปของชายชาวเยอรมัน

การตรากฎหมายต่างๆต้องผ่านมติเห็นชอบจากสภาสหพันธ์ที่เรียกว่า "บุนเดสรัท" (Bundesrat) ประกอบด้วยผู้แทนจาก 27 รัฐในจักรวรรดิ แต่ละรัฐมีสิทธิออกเสียงไม่เท่ากัน ยิ่งเป็นรัฐที่ใหญ่และประชากรมากก็จะมีสิทธิออกเสียงมาก เช่นราชอาณาจักรปรัสเซียมีสิทธิออกเสียงถึง 17 สิทธิจากทั้งหมด 58 สิทธิ ปรัสเซียต้องการเสียงจากรัฐอื่นๆอีกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เกินกึ่งหนึ่ง ส่วนอำนาจฝ่ายบริหารเป็นของจักรพรรดิหรือที่เรียกว่าไกเซอร์ (Kaiser) ซึ่งจะทรงแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีหนึ่งคนเพื่อเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหาร รัฐธรรมนูญเยอรมนี้ได้ให้อำนาจจักรพรรดิไว้ค่อนข้างมาก สามารถแต่งตั้งและถอดถอนนายกรัฐมนตรีได้ตามพระราชอัธยาศัย รัฐบาลจักรวรรดินี้ไม่มีรัฐมนตรีประจำกระทรวง ดังนั้นแล้วนายกรัฐมนตรีจึงเปรียบเสมือน "รัฐบาลหนึ่งบุรุษ" รับผิดชอบและดูแลราชการแทบจะทุกอย่าง (ทั้งด้านการคลัง, การสงคราม, การต่างประเทศ ฯลฯ) แม้ว่าไรชส์ทาคจะทำหน้าที่ตรากฎหมาย, ยกเลิกกฎหมาย, ผ่านกฎหมาย ดังที่กล่าวมา แต่อำนาจที่แท้จริงทั้งปวงอยู่ที่จักรพรรดิ ซึ่งทรงใช้อำนาจผ่านทางนายกรัฐมนตรี

รัฐและดินแดนต่างๆในจักรวรรดิ ยังคงมีรัฐบาลเป็นของตนแต่มีอำนาจจำกัด ยกตัวอย่างเช่น การสแตมป์ไปรษณีย์และการผลิตเหรียญทอง 1 มาร์คนั้นเป็นหน้าที่ของรัฐบาลกรุงเบอร์ลิน ส่วนการผลิตเงินสกุลมาร์คที่มีมูลค่าเกินกว่านั้นเป็นหน้าที่ของรัฐบาลท้องถิ่น รัฐต่างๆมีอำนาจสถาปนาเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นของตนเอง บางรัฐอาจมีกำลังทหารเป็นของตนเอง อำนาจทหารทั้งหมดจะถูกริบไปอยู่ที่รัฐบาลกรุงเบอร์ลินในยามศึกสงคราม

อุตสาหกรรมแก้ไข

 
โรงงานของบริษัทเหล็ก Krupp ในเมืองเอสเซิน ค.ศ. 1890 เมืองนี้เมืองเดียวมีโรงงานตั้งอยู่ถึง 60 อาคารด้วยเครื่องจักรกว่า 8,500 เครื่อง[4]

การพัฒนาอุตสาหกรรมในเยอรมันดำเนินไปอย่างก้าวกระโดด ผู้ผลิตสินค้าของเยอรมันสามารถแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดภายในประเทศเพิ่มมากขึ้น ทำให้การนำเข้าสินค้าจากอังกฤษลดน้อยลง ไม่เพียงเท่านี้ ผู้ผลิตของเยอรมันยังสามารถแย่งชิงตลาดต่างประเทศจากอังกฤษไปได้อีกไม่น้อยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐอเมริกา อุตสาหกรรมโลหะและสิ่งทอของเยอรมันได้แซงหน้าอังกฤษในปี 1870 ในแง่การจัดการและประสิทธิภาพการผลิตซึ่งได้ทำให้อุตสาหกรรมสิ่งทอและโลหะของอังกฤษไม่มีที่ยืนในเยอรมันอีกต่อไป เยอรมันกลายเป็นชาติมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในยุโรป และเป็นชาติที่ส่งออกมากเป็นอันดับสองรองจากสหราชอาณาจักร

ในตอนเริ่มแรก เยอรมันต้องพึ่งพาการนำเข้าเทคโนโลยีต่างๆจากอังกฤษโดยเฉพาะรถไฟ เยอรมันใช้เวลาไม่นานในการเรียนรู้จนสามารถสร้างรถไฟและขยายโครงข่ายทางรถไฟได้ด้วยตนเอง โครงข่ายทางรถไฟได้เพิ่มจาก 21,000 กิโลเมตรในปี 1871 ไปเป็น 63,000 กิโลเมตรในปี 1913 กลายเป็นชาติที่มีโครงข่ายทางรถไฟยาวรองจากสหรัฐอเมริกา

ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีระหว่างการปฏิวัติอุตสาหกรรมในเยอรมนีนั้น สามารถแบ่งออกเป็น 4 ระลอก ได้แก่: การรถไฟ (1877–1886), สีย้อม (1887–1896), เคมีภัณฑ์ (1897–1902) และ วิศวกรรมไฟฟ้า (1903–1918)[5] และเนื่องจากเยอรมันได้มีการพัฒนาอุตสาหกรรมทีหลังอังกฤษ โรงงานอุตสาหกรรมในเยอรมนีถูกออกแบบได้มีประสิทธิภาพมากกว่าโรงงานในอังกฤษ เยอรมันมีการลงทุนด้านการวิจัยอย่างหนักหน่วงมากกว่าอังกฤษ โดยเฉพาะการวิจัยด้านเคมี, มอเตอร์ และไฟฟ้า ส่งผลให้นักฟิสิกส์และนักเคมีชาวเยอรมันเป็นผู้ผูกขาดรางวัลโนเบลกว่าหนึ่งในสามของจำนวนรางวัลโนเบลที่มอบให้แก่บุคคลสัญชาติเยอรมัน การรวมกลุ่มของบริษัทในเยอรมัน ก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้แต่ละบริษัทสามารถใช้ทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพสูง

ก่อนปี 1900 อุตสาหกรรมสีย้อมของเยอรมันได้เข้าครอบงำตลาดสีย้อมของโลก[6] ผู้ผลิตหลักสามรายได้แก่ BASF, Bayer และ Hoechst ตลอดจนผู้ผลิตรายย่อยอีกห้ารายของเยอรมัน สามารถผลิตสีย้อมได้กว่าหลายร้อยสี ซึ่งในปี 1913 ผู้ผลิตทั้งแปดรายนี้ครองส่วนแบ่งตลาดกว่า 90% ในตลาดสีย้อมของโลก การผลิตกว่า 80% เป็นการส่งออกเพื่อป้อนตลาดโลก นอกจากนี้ ผู้ผลิตหลักสามรายยังได้ร่วมมือกับอุตสาหกรรมต้นน้ำเพื่อผลิตวัตถุดิบสำหรับอุตสาหกรรมอื่นๆอย่าง เวชภัณฑ์, ฟิล์มถ่ายภาพ, สารเคมีทางการเกษตร และไฟฟ้าเคมี

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อุตสาหกรรมในเยอรมนีได้เปลี่ยนไปสู่การผลิตเพื่อป้อนสงคราม ความต้องถ่านหินและแร่เหล็กได้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเพื่อใช้ในการผลิตปืนใหญ่และต่อเรือรบ ความต้องการด้านเคมีภัณฑ์สำหรับสังเคราะห์เป็นผลิตภัณฑ์ก็เพิ่มขึ้นมากเช่นกัน เนื่องจากอังกฤษและพันธมิตรของอังกฤษได้งดส่งออกสินค้าเหล่านี้แก่เยอรมัน

อาณาเขตแก้ไข

รัฐและดินแดนในจักรวรรดิแก้ไข

ก่อนการรวมชาติเยอรมันในปี 1871 ชนชาติเยอรมันแบ่งออกเป็นรัฐอิสระ 27 รัฐ รัฐเหล่านี้ประกอบไปด้วย ราชอาณาจักร, แกรนด์ดัชชี, ดัชชี, ราชรัฐ, เสรีนคร และ ดินแดนในพระองค์:

ซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-ไมนิงเงินซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาSaxe-Coburg and Gothaซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาSaxe-Coburg and Gothaซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาSchwarzburg-SondershausenSchwarzburg-SondershausenSchwarzburg-SondershausenSchwarzburg-SondershausenSchwarzburg-SondershausenSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-RudolstadtSchwarzburg-Rudolstadtซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคPrincipality of Reuss-GreizPrincipality of Reuss-GreizPrincipality of Reuss-GreizPrincipality of Reuss-GreizPrincipality of Reuss-GreizPrincipality of Reuss-GreizPrincipality of Reuss-GreizDuchy of Saxe-AltenburgDuchy of Saxe-AltenburgDuchy of Saxe-AltenburgDuchy of Saxe-AltenburgDuchy of Saxe-AltenburgPrincipality of Reuss-GeraPrincipality of Reuss-GeraPrincipality of Reuss-GeraPrincipality of Reuss-GeraPrincipality of Reuss-GeraPrincipality of Reuss-GeraราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียThuringian statesThuringian statesThuringian statesThuringian statesAlsace-Lorraineแกรนด์ดัชชีบาเดินราชอาณาจักรเวือร์ทเทมแบร์กราชอาณาจักรบาวาเรียราชอาณาจักรบาวาเรียราชอาณาจักรบาวาเรียราชอาณาจักรซัคเซินแกรนด์ดัชชีเฮ็สเซินแกรนด์ดัชชีเฮ็สเซินDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltDuchy of AnhaltWaldeck (state)Waldeck (state)Waldeck (state)ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ดัชชีเบราน์ชไวก์ราชรัฐลิพเพอราชรัฐลิพเพอPrincipality of Schaumburg-LippePrincipality of Schaumburg-Lippeฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คฮัมบวร์คเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบคเสรีนครลือเบครัฐเบรเมินรัฐเบรเมินรัฐเบรเมินรัฐเบรเมินรัฐเบรเมินรัฐเบรเมินแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คแกรนด์ดัชชีโอลเดินบวร์คเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์เมคเลินบวร์ค-ชเวรีนเมคเลินบวร์ค-ชเวรีนเมคเลินบวร์ค-ชเวรีนเมคเลินบวร์ค-ชเวรีนราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซียราชอาณาจักรปรัสเซีย 
ดินแดน เมืองหลวง
ราชอาณาจักร (Königreiche)
  ปรัสเซีย เบอร์ลิน
  บาวาเรีย มิวนิก
  ซัคเซิน เดรสเดิน
  เวือร์ทเทมแบร์ก ชตุทท์การ์ท
แกรนด์ดัชชี (Großherzogtümer)
  บาเดิน คาร์ลสรูเออ
  เฮ็สเซิน ดาร์มชตัดท์
  เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ชเวรีน
  เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ นอยชเตรลิทซ์
  โอลเดินบวร์ค โอลเดินบวร์ค
  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค ไวมาร์
ดัชชี (Herzogtümer)
  อันฮัลท์ เดสเซา
  เบราน์ชไวค์ เบราน์ชไวค์
  ซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก อัลเทนบูร์ก
  ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา โคบูร์ก
  ซัคเซิน-ไมนิงเงิน ไมนิงเงิน
ราชรัฐ (Fürstentümer)
  ลิพเพอ เดทมอลด์
  เราส์-เกอรา เกอรา
  เราส์-ไกรซ์ ไกรซ์
  ชอมบวร์ค-ลิพเพอ บึคเคอบูร์ก
  ชวาร์ซบวร์ค-รูดอลชตัดท์ รูดอลชตัดท์
  ชวาร์ซบวร์ค-ซอนเดอร์สเฮาเซิน ซอนเดอร์สเฮาเซิน
  วัลด์เอ็คและปิร์มงต์ อาโรลเซิน
เสรีนครฮันเซอ (Freie und Hansestädte)
  เบรเมิน
  ฮัมบวร์ค
  ลือเบค
ดินแดนในพระองค์ (Reichsländer)
  เอลส์อัสส์-โลทริงเงิน ชตราสส์บวร์ค

อาณานิคมแก้ไข

บิสมาร์คมีหลักประกันจำนวนทรัพย์สินอาณานิคมเยอรมันระหว่าง 1880s ในแอฟริกาและแปซิฟิก แต่เขาไม่เคยเห็นค่ามากในอาณาจักรอาณานิคมต่างประเทศอาณานิคมของเยอรมันยังไม่ได้พัฒนายังคงไม่ดี แต่พวกเขาตื่นเต้นดอกเบี้ยของศาสนาซึ่งมีจิตใจที่ได้รับการสนับสนุนเครือข่ายที่กว้างขวางของมิชชันนารี

ชาวเยอรมันมีความฝันของจักรวรรดินิยมในยุคอาณานิคมตั้งแต่ 1848 ตาม 1890s, การขยายอาณานิคมของเยอรมันในภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิก ( Kiauchau ในประเทศจีน Marianas, Caroline หมู่เกาะ, ซามัว) นำไปสู่การ frictions กับอังกฤษ, รัสเซีย, ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกาที่ใหญ่ที่สุดในสถานประกอบการอยู่ในอาณานิคมแอฟริกา เน้นเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทางการเมืองและเศรษฐกิจไมเคิล Perraudin และ Jürgen Zimmerer, EDS เยอรมันอาณานิคมและเอกลักษณ์ของชาติ (2010) มุ่งเน้นที่ผลกระทบทางวัฒนธรรมในทวีปแอฟริกาและประเทศเยอรมนี.

ประชากรศาสตร์แก้ไข

ภาษาชนกลุ่มน้อยแก้ไข

 
ร้อยละของชนกลุ่มน้อยทางภาษาของจักรวรรดิเยอรมันในปี 1900

เพราะความหลากหลายทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์หลายภาษาของ ยุโรปกลาง, ประชากรของจักรวรรดิเยอรมันประกอบด้วยผู้ที่มีชนชาติที่แตกต่างกัน แต่ 92.5% ของประชากรมีภาษาเยอรมันเป็นภาษาแรกของพวกเขาคิดอย่างมีนัยสำคัญสูงกว่าประเทศใหญ่อื่น ๆ ของเวลา อังกฤษ, ฝรั่งเศส, รัสเซีย) ภาษาชนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่มีจำนวนมากของผู้พูดได้ ภาษาโปแลนด์, ภาษาแม่ของ 5.45% ของประชาชนในจักรวรรดิ ภาษาชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ มีการพูดในระดับภูมิภาคโดยเฉพาะคนไม่กี่คนที่ถูกชนกลุ่มน้อยแม้ในพื้นที่ของตน

ที่ไม่ใช่ภาษาเยอรมัน กลุ่มภาษา (0.5%) เช่น ภาษาเดนมาร์ก, ภาษาดัตช์ และ ภาษาฟรีสแลนด์เหนือ ได้ตั้งอยู่ในภาคเหนือและ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาณาจักร (ภาษาพลาสต์ดอยช์จะถูกพูดในตอนเหนือของประเทศเยอรมนีก็จะเรียกว่าต่ำทางภาษาเยอรมันและเป็นสารตั้งต้นของเยอรมันสูงหรือฮาร์ชดอยช์ ซึ่งมีความสัมพันธ์กับเดนมาร์ก, ดัตช์และภาษาอังกฤษที่แตกต่างกัน แต่ภาษาเดนมาร์ก และ ภาษาฟรีสแลนด์เหนือได้พูดส่วนใหญ่ในภาคเหนือของ รัสเซีย จังหวัดชเลวิกโฮลสไตน์และภาษาดัตช์ในพื้นที่ชายแดนด้านตะวันตกของ จังหวัดของปรัสเซียของ ฮันโนเฟอร์, นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน และ จังหวัดไรน์

ภาษาสลาฟ (6.28%) เช่น ภาษาโปแลนด์ ,ภาษามาซูเรียน,ภาษาคาซูเบียน, ภาษาเซิร์บ และ ภาษาเช็ก นั้นตั้งอยู่ในทิศตะวันออก ภาษา โปแลนด์ ส่วนใหญ่ในโปแลนด์ รัสเซีย ของ จังหวัดของโพชนาน, ปรัสเซียตะวันออก และ แคว้นซิลีเซีย (ตอนบนแคว้นซิลีเซีย) หมู่เกาะขนาดเล็กยังมีชีวิตอยู่ในRecklinghausen (นอร์ดไรน์-เวสต์ฟาเลน) ที่มี 13,8% ของประชากร) และใน ปรัสเซีย ของ คาเลา (บรานเดนบวร์ก) (5.5%) และในส่วนของ ปรัสเซียตะวันออก และ แคว้นพอเมอเรเนียน ภาษาเช็ก เป็นภาษาพูดส่วนใหญ่ในภาคใต้ของ จังหวัดของแคว้นซิลีเซีย, ภาษามาซูเรียน ในตอนใต้ของ ปรัสเซียตะวันออก, ในภาคเหนือของ ปรัสเซียตะวันตก ภาษาคาซูเบียน ใน ลูเทเซีย ภูมิภาคของ รัสเซีย (บรานเดนบวร์ก และ แคว้นซิลีเซีย)และราชอาณาจักรแซกโซนี

ภาษาโรมานซ์ (0.52%) มีอยู่เพียงที่ชายแดนตะวันตกของจักรวรรดิเยอรมัน กลุ่มใหญ่ที่สุดคือ ภาษาฝรั่งเศส ชุมชนที่พูดภาษาใกล้ชายแดนที่ ประเทศฝรั่งเศส ใน ไรน์แลนด์ อัลซาส-ลอแรน, ที่มันเกิดขึ้น 11.6% ของจำนวนประชากรทั้งหมด ที่นี่ยังมีชีวิตอยู่ ภาษาอิตาลี ชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษาของตนเองเป็น 9.5% ของประชากรในปรัสเซียของ ไดเฮนโฟเลนซ์ (แรงงานข้ามชาติที่ทำงานในอุตสาหกรรมเหล็ก)วอลลูน ทำถึง 28.7% ใน ปรัสเซีย ของ มาลเมดี (จังหวัดไรน์)

ภาษากลุ่มบอลติก มีขนาดเล็กที่สุดและมีเพียงประกอบด้วย ภาษาลิทัวเนีย คนที่พูดภาษา (0.19%) ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดปรัสเซียของ ปรัสเซียตะวันออก

ภาษาท้องถิ่นของพลเมืองในจักรวรรดิเยอรมัน
(1 ธันวาคม ค.ศ. 1900)[7]
ภาษา ประชากร ร้อยละ (%)
เยอรมัน 51,883,131 92.05
ภาษาเยอรมัน และ ภาษาอื่นๆ 252,918 0.45
โปแลนด์ 3,086,489 5.48
ฝรั่งเศส 211,679 0.38
มาซูเรียน, 142,049 0.25
เดนมาร์ก 141,061 0.25
ลิทัวเนีย 106,305 0.19
คาซูเรียน 100,213 0.18
Wendish (Sorbian) 93,032 0.16
ดัตช์ 80,361 0.14
อิตาลี 65,930 0.12
โมราเวีย 64,382 0.11
เช็ก 43,016 0.08
ฟรีสแลนด์ 20,677 0.04
อังกฤษ 20,217 0.04
รัสเซีย 9,617 0.02
สวีเดน 8,998 0.02
ฮังการี 8,158 0.01
สเปน 2,059 0.00
โปรตุเกส 479 0.00
ภาษาอื่นๆ 14,535 0.03
สัมมะโนประชากร เมื่อ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1900 56,367,187 100

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Whitaker's Almanak, 1897, by Joseph Whitaker; p. 548
  2. "Nobel Prizes by Country – Evolution of National Science Nobel Prize Shares in the 20th Century, by Citizenship (Juergen Schmidhuber, 2010)". Idsia.ch. สืบค้นเมื่อ 2 December 2012. 
  3. 3.0 3.1 Case 1902, p. 140
  4. Edmond Taylor, The fossil monarchies: the collapse of the old order, 1905–1922 (1967) p 206
  5. Jochen Streb, et al. "Technological and geographical knowledge spillover in the German empire 1877–1918", Economic History Review, May 2006, Vol. 59 Issue 2, pp. 347–373
  6. John J. Beer, The Emergence of the German Dye Industry (1959).
  7. "Fremdsprachige Minderheiten im Deutschen Reich" (ใน German). สืบค้นเมื่อ 20 January 2010. 

หนังสืออ่านเพิ่มเติมแก้ไข

  • Berghahn, Volker Rolf. Modern Germany: society, economy, and politics in the twentieth century (1987) ACLS E-book
  • Berghahn, Volker Rolf. Imperial Germany, 1871–1914: Economy, Society, Culture, and Politics (2nd ed. 2005)
  • Blackbourn, David. The Long Nineteenth Century: A History of Germany, 1780–1918 (1998) excerpt and text search
  • Blackbourn, David, and Geoff Eley. The Peculiarities of German History: Bourgeois Society and Politics in Nineteenth-Century Germany (1984) online edition ISBN 0-19-873058-6
  • Blanke, Richard. Prussian Poland in the German Empire (1981)
  • Brandenburg, Erich. Die Reichsgründung (2 vols, 1923, online: vol. 1 vol. 2)
  • Cecil, Lamar. Wilhelm II: Prince and Emperor, 1859–1900 (1989) online edition; vol2: Wilhelm II: Emperor and Exile, 1900–1941 (1996) online edition
  • Chickering, Roger. Imperial Germany and the Great War, 1914-1918 (2nd ed. 2004) excerpt and text search
  • Clark, Christopher. Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia, 1600–1947 (2006), the standard scholarly survey
  • Dawson, William Harbutt. The Evolution of Modern Germany (1908), 503pp covers 1871-1906 with focus on social and economic history & colonies online free
  • Dawson, William Harbutt. Germany at Home (1908) 275 pp; popular description of social life in villages and cities online
  • Dawson, William Harbutt. Bismarck and state socialism; an exposition of the social and economic legislation of Germany since 1870 (1890) 175 pp online
  • Dawson, William Harbutt. Municipal life and government in Germany (1914); 507pp describes the workings of local government and the famous bureaucracy online
  • Dawson, William Harbutt. Germany and the Germans (1894) 387pp; politics and parties, Volume 2 online
  • Feuchtwanger, Ed (2002). Imperial Germany 1850-1918. Routledge. ISBN 1-13462-072-1. 
  • Fischer, Fritz. From Kaiserreich to Third Reich: Elements of Continuity in German History, 1871–1945. (1986). ISBN 0-04-943043-2.
  • Hayes, Carlton J. H. "The History of German Socialism Reconsidered," American Historical Review (1917) 23#1 pp. 62-101 online
  • Holborn, Hajo. A History of Modern Germany: 1840–1945 (1969), pp 173–532
  • Jefferies, Mattew. Imperial Culture in Germany, 1871–1918. (Palgrave, 2003) ISBN 1-4039-0421-9.
  • Kennedy, Paul. The Rise of the Anglo-German Antagonism, 1860–1914 (2nd ed. 1988) ISBN 1-57392-301-X
  • Kitchen, Martin (2011). A History of Modern Germany: 1800 to the Present. John Wiley & Sons. ISBN 1-44439-689-7. 
  • Koch, Hannsjoachim W. A constitutional history of Germany in the nineteenth and twentieth centuries (1984).

ภูมิประวัติศาสตร์แก้ไข

  • Berghahn, Volker Rolf. "Structure and Agency in Wilhelmine Germany: The history of the German Empire, Past, present and Future," in Annika Mombauer and Wilhelm Deist, eds. The Kaiser: New Research on Wilhelm II's Role in Imperial Germany (2003) pp 281–93, historiography
  • Chickering, Roger, ed. Imperial Germany: A Historiographical Companion (1996), 552pp; 18 essays by specialists
  • Dickinson, Edward Ross. "The German Empire: an Empire?" History Workshop Journal Issue 66, (Autumn 2008) online in Project MUSE, with guide to recent scholarship
  • Eley, Geoff, and James Retallack, "Introduction" in Geoff Eley and James Retallack, eds. Wilhelminism and Its Legacies: German Modernities, Imperialism, and the Meanings of Reform, 1890-1930 (2004) online
  • Jefferies, Matthew. Contesting the German Empire 1871 - 1918 (2008) excerpt and text search
  • Müller, Sven Oliver, and Cornelius Torp, ed. Imperial Germany Revisited: Continuing Debates and New Perspectives (2011)
  • Reagin, Nancy R. "Recent Work on German National Identity: Regional? Imperial? Gendered? Imaginary?" Central European History (2004) v 37, pp 273–289 doi:10.1163/156916104323121483

ข้อมูลปฐมภูมิแก้ไข

  • Vizetelly, Henry. Berlin Under the New Empire: Its Institutions, Inhabitants, Industry, Monuments, Museums, Social Life, Manners, and Amusements (2 vol. London, 1879) online volume 2

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข