กฎมนเทียรบาล

บทความนี้มีเนื้อหาที่สั้นมาก ต้องการเพิ่มเติมเนื้อหาหรือพิจารณารวมเข้ากับบทความอื่นแทน

กฎมนเทียรบาล บ้างสะกดเป็น กฎมณเฑียรบาล เป็นประเภทตำรากฎหมายในประวัติศาสตร์ไทยตั้งแต่สมัยอยุธยา (คริสต์ศตวรรษที่ 14–18) ที่กำหนดวิธีการทำงานของพระมหากษัตริย์ ราชสำนัก และรัฐบาล โดยน่าจะทำหน้าที่เหมือนรัฐธรรมนูญมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น[1] หลังอยุธยาล่มสลาย กฎมนเทียรบาลเป็นหนึ่งใน 27 ประมวลกฎหมายในกฎหมายตราสามดวงใน พ.ศ. 2348 ซึ่งรวบรวมตามพระราชกระแสรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช [2]

สำเนากฎมนเทียรบาลที่จัดแสดงในสภาผู้แทนราษฎรไทย

ปัจจุบัน มีกฎมนเทียรบาลเพียงเล็กน้อยที่เขียนในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครองราชย์ พ.ศ. 2453–2468) ยังคงใช้งานอยู่ โดยกฎที่สำคัญที่สุดคือกฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ พระพุทธศักราช 2467 ซึ่งถูกเลื่อนตามรัฐธรรมนูญไทย[3]

อ้างอิงแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Seni Pramoj, quoted in Baker & Phongpaichit 2016, p. 51
  2. Baker & Phongpaichit 2016, p. 1
  3. รังสิทธิ์ วรรณกิจ (2017). "กฎมณเฑียรบาล". wiki.kpi.ac.th. King Prajadhipok's Institute. สืบค้นเมื่อ 17 October 2019.

บรรณานุกรมแก้ไข

  • Chris, Baker; Phongpaichit, Pasuk (2016). The Palace Law of Ayuttaha and the Thammasat: Law and Kingship in Siam. Cornell University Press. ISBN 9781501725968.